WELCOME TO SAHAYATRI'S BLOG

Happy New year 2065

2008-04-13T03:28:00.002+05:45

Wish you all the best on the auspicious occasion of Happy New Year 2065......

Loss of my grandmother

2008-01-16T17:13:00.001+05:45

I was so sad to hear the news, which I never wanted. Last week my grandmother passed away at the age of 87. She was known as the strongest women in the whole village. She was taking care her belongings herself. Since my grandfather dead he was living alone even she has five sons and two daughters. She used to love independent life and used to advise us to be an independent. She was very happy with her children, grandchildren, and great grandchildren. I have met her last year July, when I was in the village. May my grandmother's soul rest in peace.

Reality in Jocks

2007-11-25T05:18:00.000+05:45

A worldwide survey was conducted by the UN. The only question asked was:
Would you please give your honest opinion about solutions to the food shortage in the rest of the world?
The survey was a huge failure, In Africa they didn't know what 'food' meant, In India they didn't know what 'honest' meant, In Europe they didn't know what 'shortage' meant, In China they didn't know what 'opinion' meant, In the Middle East they didn't know what 'solution' meant, In South America they didn't know what 'please' meant, In the USA they didn't know what 'the rest of the world' meant..

Happy Vijaya Dashami 2064

2007-10-18T04:01:00.000+05:45

Wish you happy Happy Vijaya Dashami 2064 to you all. May Goddess Durga bless you in every step of your life...

कपिलवस्तुको गाउ“ अझै सन्त्रासमा

2007-09-26T03:41:00.000+05:45

खिम घले, माधव ढुंगाना र निशा विश्वकर्म

कृष्णनगर -कपिलवस्तु, असोज ७ - नौ दिनअघिको तोडफोड, आगजनी र लुटपाटपछिका त्रास जिल्लाको प्रमुख व्यापारिक नाका कृष्णनगरमा अझै कायम छ । जलेका सवारीसाधन सडकमा यत्रतत्र छन् । लुटिएका, जलाइएका र तोडफोड गरिएका पसलहरू त्यस दिन भएको बितण्डाको साक्षीका रूपमा त्यसै छन् ।
सुरक्षास्थितिमा आएको क्रमिक सुधारको संकेतको रूपमा जिल्ला प्रशासनले कफर््यु समयावधि छोट्याएर केही खुकुलो पारेको छ । हरेक सोमबार लाग्ने हाट लाग्न सकेको छैन । सडकमा सवारी गुडेको छैन । केही साना पसल खुले पनि पसलेको आ“खामा त्रास कायमै छ ।

अघिल्लो आइतबार मोहम्मद मोहित खा“को अज्ञात समूहले हत्या गरेपछि कपिलवस्तुको विभिन्न क्षेत्रमा एकैपटक हिंसा भड्किएको थियो । त्यही क्रममा कृष्णनगरमा मानवीय क्षति नभए पनि सबैभन्दा बढी धन-सम्पत्तिको नष्ट भयो । व्यापारिक केन्द्र भएकाले लुटिएको सम्पत्तिको अझै यकिन हुन

सकेको छैन ।

घटनापछिको नवौं दिनमा बल्ल केही अधिकारकर्मी र सञ्चारकर्मी पहिलोपटक कृष्णनगर पुगेका हुन् । यसअघि अधिकारकर्मी र सञ्चारकर्मीहरूले समेत कृष्णनगर पुग्ने आ“ट गरेका थिएनन् । राजमार्गको चन्द्रौटा क्षेत्रबाट उनीहरू र्फकने गरेका थिए ।

सोमबार प्रहरीले कृष्णनगरमा लुटपाट, आगजनी र तोडफोड भएपछि विस्थापित भएका केही व्यापारीलाई चन्द्रौटास्थित सशस्त्र प्रहरी बलको ब्यारेकबाट आफ्ना क्षति भएका स्थलहरूको भ्रमणका लागि ल्याएको थियो । एक दर्जन जति व्यापारीहरूले आफ्ना जलाइएका, तोडफोड भएका र लुटिएका घर पसलहरूको निरीक्षण गरेर सा“झ पुनः चन्द्रौटा फर्किएका छन् ।

उनीहरू कृष्णनगर पुग्दा त्यही“ भएका अरू व्यापारीहरू हात मिलाएको, क्षति भएकोमा दुःख व्यक्त गर्दै र्फकन अनुरोध गरेको दृश्य देखिन्थ्यो । 'अब विस्तारै स्थिति सुध्रि“दै गएको छ, तपाईंहरू आउनुस् मिलेर बसौं,' कृष्णनगर उद्योग वाणिज्य संघका महासचिव घनश्याद दास गुप्ताले भने- 'नहुनु भइहाल्यो, कसैले पनि रोक्न सकेनौं ।'

'त्यो दिनलाई कसरी सम्झौं, बा“चिन्न भन्ने लागिसकेको थियो, सयौं मान्छेहरू घरेलुदेखि आधुनिक हतियार लिएर सडकमा आइसकेका थिए' सोनी म्युजिक सेन्टरका देवेन्द्र कु“वरले भने- 'पसल बन्द गरेर भाग्नुको कुनै विकल्प थिएन ।'

प्रहरीका अनुसार फेन्सी पसल-७, सुनचा“दी पसल-२, होटल ३२, पानको टंकी-५, चियापसल-२, कम्प्युटर इन्स्िटच्युट-१, रेस्टुरेन्ट-१ गरी ५० घर पसल तोडफोड आगजनी तथा लुटपाटमा परेका छन् । त्यसैगरेर कृष्णनगरमा मात्र बस-११, ट्रक-१ र माइक्रोबस-२ वटा जलाइएका छन् । दुइटा बस र एउटा कारलाई पनि तोडफोड गरिएको छ ।

कृष्णनगर भन्सारको गोदाम पर्ूण्ा जलेको छ । त्यहा“का २५ कर्मचारीमध्ये दर्ुइ पियन मात्र कार्यालयमा छन् । पियन गंगाप्रसाद यादवको स्वर अझै का“प्दैछ, उनी बोल्न डराइरहेका छन् । 'म गोदाममैं थिए“, हूलका हूल मान्छे आए,' उनले भने- 'मैले लगाएको एकसरो कपडा छाडेर अरू सबै जलाए ।'

Source: kantipuronline.com

Nepal Tour 2007

2007-09-26T03:34:00.000+05:45

This dance programme was in Neelam's (my sister birthday) and dancer is Ambika . Happy Birthday to Neelam.

Congratulation Prashant

2007-09-25T00:05:00.000+05:45

We all Nepali people wish you all the best for your every step of your life....

Congratulation Prashant Tamang

2007-09-23T22:06:00.000+05:45

I just listen to the news form Nepal Fm that Prashant tamang won the Indian Idol contest. I cannot express how happy I am now; I am feeling really proud myself to hear this news. Prashant Tamang who didn't have any formal education in music, he is able to secure the first position.

Photo source: HK Nepal.com
Once again well done Prashant you are great, Now everybody knows about Nepal and its people more than before…

Hurrrrrrrrrrrrrre

नेपालको सार्वभौमसत्ता र स्वतन्त्रतामाथि खतरा उत्पन्न भएको छ ।

2007-09-16T21:50:00.000+05:45

सुधीर शर्मा

भदौ २६ गते प्रधानमन्त्री गिरजिाप्रसाद कोइरालालाई भेट्न बालुवाटार गएका आदिवासी-जनजाति महासङ्घका अगुवाहरू छक्क परे, जब कोइरालाले एक्कासि भने, "नेपालको सार्वभौमसत्ता र स्वतन्त्रतामाथि खतरा उत्पन्न भएको छ ।"

उनले यो पनि भने, "मैले सबै विदेशीलाई भनिदिएको छु- भारतीय, अमेरकिी र हिजो चिनियाँहरूसँगको भेटमा पनि भनेको छु- यी विषयमा कसैसँग सम्झौता गर्दिनँ ।" गम्भीर विषयबारे साङ्केतिक टिप्पणी गर्ने आफ्नै शैली अनुरूप कोइरालाले राष्ट्रिय सुरक्षामाथि गम्भीर खतरा आइपरेको खुलासा गरेका थिए ।

राष्ट्रिय स्वतन्त्रतामाथि खतरा सामान्यतः बाह्य शक्तिका कारण हुन्छ । सायद त्यसैकारण प्रधानमन्त्रीले नेपालमा सर्वाधिक प्रभाव राख्ने शक्तिराष्ट्रहरू भारत, अमेरकिा र चीनका महामहिमहरूसमक्ष सार्वभौमसत्ताको मामिलामा सम्झौता नगर्ने अडान राखेका होलान् । प्रश्न उठ्छ, यी तीनमध्ये कसबाट उत्पन्न भयो त खतरा ?

हिमालपारकिो चीनले नेपालमा हस्तक्षेपकारी भूमिका नखेलेको लामो इतिहास छ । बरु उसले नेपालमा अन्य मुलुकको हस्तक्षेप भएमा आफूलाई सह्य नहुने सार्वजनिक सन्देश केही महिनादेखि दिँदै आएको छ । अमेरकिाको पनि यहाँ त्यति राजनीतिक पहँुच छैन, जति तीनतिरबाट खुला सीमा जोडिएको भारतको छ । नेपालका राजनीतिक शक्ति, मिडिया, नागरकि समाज, पेसागत क्षेत्रलगायत यत्र-तत्र-सर्वत्र कुनै बाह्य शक्तिको परम्परागत प्रभाव छ भने त्यो दक्षिणको छिमेकी नै हो । त्यसैले प्रधानमन्त्री कोइरालाको सङ्केत त्यतैतर्फ रहेको बुझ्न गाह्रो छैन ।

कोइरालाले एकपटक मात्र भनेनन्, भदौ २८ गते बालुवाटारमै आयोजित अर्को कार्यक्रममा दोहोर्‍याए, "अहिले राष्ट्रियता खतरामा छ तर म सार्वभौमसत्ता र स्वतन्त्रताको विषयमा कुनै पनि शक्तिसँग कुनै पनि अवस्थामा सम्झौता गर्दिनँ ।"

कोइरालाको दोधार

सार्वभौमसत्ता खतरामा परेको प्रधानमन्त्रीको अभिव्यक्ति उनको पार्टी नेपाली काङ्ग्रेसले गणतन्त्रका पक्षमा निर्णय गरेलगत्तै आएको छ । र, यो संयोग मात्र होइन । प्रधानमन्त्रीनिकट स्रोतका भनाइमा, कोइराला सकेसम्म राजतन्त्रप्रति निरपेक्ष रहेरै चुनावमा जाने र संविधानसभाको गठनपश्चात् आवश्यक परे मात्र गणतन्त्रको कार्ड खोल्ने पक्षमा थिए । तर, यति बाध्यकारी परििस्थति उत्पन्न भयो कि चाहेर पनि उनले राजतन्त्रसम्बन्धी निर्णय थाती राख्न सकेनन् । कारक थियो, भारतीय सल्लाह ।

चुनावको बाटो छाडेर विद्रोहको लाइन लिएका माओवादीलाई गणतन्त्रको ग्यारेन्टी दिए मात्र संविधानसभाको मार्गमा तान्न सकिने बाह्य सल्लाहकारहरूको राय थियो । तर, त्यो ग्यारेन्टी तब मात्र सम्भव हुन्थ्यो, जब सत्ताको प्रमुख सञ्चालक काङ्ग्रेस गणतान्त्रिक प्रणालीतर्फ जान तयार हुन्थ्यो । राजतन्त्रलाई च्यापिरहने नीति छाड्न कार्यकर्ताहरूबाट काङ्ग्रेस नेतृत्वमाथि दबाब छँदैथ्यो । त्यो आवश्यकता र मुख्यतः बाहिरबाट आएको बाध्यकारी सुझावका बीच कोइरालाले गणतन्त्रतर्फ जाने निधो त गरे तर परबिन्दमा पारएिका कारण विदेशी मित्रहरूसँग धेरथोर चिढिए पनि ।

तत्कालै काङ्ग्रेसका संस्थापक नेता कृष्णप्रसाद भट्टराईले एउटा कार्ड फ्याँके, "राजतन्त्रको अन्त्यले देशमा विभाजन र विखण्डनको बीउ रोप्छ ।" त्यसले काङ्ग्रेस वृत्तभित्र-बाहिर एकखाले तरङ्ग छरेलगत्तै कोइरालाको मुखबाट राष्ट्रियताका पक्षमा आवाज निस्कन थाल्यो ।

भट्टराईभन्दा ठूलो कारक नेपाली सेना थियो । बाह्य अभिरुचिमा राजतन्त्रलाई समाप्त पारएिमा नेपालको राष्ट्रिय अखण्डता खतरामा पर्ने भएकाले त्यस्तो निर्णय नगर्न सेनाको उच्च तहबाट प्रधानमन्त्रीसमक्ष निरन्तर सुझाव/दबाब आइरहेको थियो । तैपनि अपेक्षाविपरीत काङ्ग्रेस गणतान्त्रिक बाटोमा हिँडेपछि सैनिक नेतृत्व झसङ्ग भयो । सुरक्षा-स्थितिको 'बि्रफिङ्' गर्न प्रधानसेनापति रुक्माङ्गद कटवालको नेतृत्वमा देशैभरकिा डिभिजन प्रमुखलगायत दर्जनौँ उच्च जनरलहरू भदौ २३ गते बालुवाटार छिरे । अनि प्रधानमन्त्रीले सेनाको मनस्थिति राम्रैसँग बुझ्न पाए ।

रक्षा मन्त्रालयद्वारा सोही दिन जारी विज्ञप्ति अनुसार, त्यस अवसरमा प्रधानमन्त्री कोइरालाले 'राष्ट्रिय अखण्डताको संरक्षणका लागि जुनसुकै चुनौतीको पनि सामना गर्न राष्ट्रिय सेनाका हैसियतले तयार रहन' निर्देशन दिए भने बदलामा सेनाले पनि 'प्रजातन्त्रप्रति सदा बफादार एवम् प्रतिबद्ध रहने' वचन दियो । तीन दिनपछि नै कोइरालाबाट सार्वभौमिकताका मामिलामा कसैसँग सम्झौता नगर्ने सार्वजनिक उद्घोष आयो ।

काङ्ग्रेसको निर्णयबाट राजा ज्ञानेन्द्र मात्र होइन, सेनासमेत सन्तुष्ट नरहेको कोइरालाले बुझिसकेका थिए । निश्चय पनि उनको पछिल्लो सत्तारोहणमा भारतीय सदिच्छाको ठूलो भूमिका छ तर त्यसको अर्थ उनी अन्य शक्तिकेन्द्रहरूलाई चिढ्याएर एकलौटी दिल्लीको निर्देशनमा चल्ने जातका राजनीतिज्ञ होइनन् । भारतीय प्रधानमन्त्रीले 'एसियाकै राजनेता' को उपमा दिएर सम्मान दर्शाए पनि भारतका कतिपय पछिल्ला नीतिबाट वास्तवमा कोइराला दिक्क हुँदै गएको निकटवर्तीहरूको भनाइ छ । तराईमा ४८ प्रतिशत निर्वाचन क्षेत्र राख्न आफैँद्वारा घोषित निर्णय उनको चाहनाबाहिरको कदम थियो भने काङ्ग्रेसका मधेसी नेताहरूलाई फुटाएर छुट्टै पार्टी बनाउन गरएिको प्रयासले त उनलाई झनै तर्सायो ।

संविधानसभा निर्वाचन हुन नसकेमा अन्तरमि सरकारको वैधानिकता सिद्धिने भारतीय राजदूत शिवशङ्कर मुखर्जीको चेतावनीविरुद्ध त कोइरालाले दिल्लीमै असन्तुष्टि जाहेर गरसिकेका छन् । वर्तमान सरकारको वैधानिकता सिद्धिनु भनेको कोइराला सरकार ढल्नु हो ।

यस्तो पृष्ठभूमिमा फेर िदिल्लीकै सुझावमा गणतन्त्रको पक्षमा कोइरालाले निर्णय गर्नुपरेको छ । के उनले फेर ि'राष्ट्रिय मेलमिलाप' को नारा दिएर राजतन्त्रसँग घाँटी जोड्ने सम्भावना छ ? गणतन्त्रको निर्णय गरएिलगत्तै प्रधानमन्त्री-पुत्री सुजाताबाट राजतन्त्रको पक्षमा वकालत सुरु हुनुले धेरैमा सन्देह पैदा गरेको छ ।

सम्भवतः उनले संविधानसभा निर्वाचन नहुने निष्कर्ष निकाले भने असोज ६-७ मा बोलाइएको काङ्ग्रेस महासमिति बैठक, जसबाट गणतन्त्रका सम्बन्धमा अन्तिम निर्णय गरनिे बताइएको छ, त्यो नहुन पनि सक्छ । चुनाव नहुनु भनेको काङ्ग्रेस र माओवादीबीच कटुता बढ्नु हो । त्यस्तो अवस्थामा राजालाई आफ्नै क्याम्पमा राखेर विगत लामो अवधि राजतन्त्रप्रति बफादार रहेको सेनामार्फत माओवादीको मुकाबिला गर्नुपर्ने आकलनसमेत कोइरालाले गरेका हुन सक्छन् ।

दरबारको विश्वास

के भारतले पनि दोहोरो खेल खेल्दैछ ? भारतीय राजदूत मुखर्जीले भदौ ७ गते निलम्बित राजासँग गरेको गोप्य वार्तालापले अनेक प्रश्नहरू जन्माएको छ -भलै भारतीय दूतावासले धेरैपछि आएर त्यस्तो भेटघाट नभएको दाबी गरेको होस् ।) समाचार स्रोतका भनाइमा, मुखर्जीले राजासमक्ष उनी र छोरा पारस 'भोलिन्टियर रटिायरमेन्ट' मा गई नाति हृदयेन्द्रलाई 'सेरेमोनियल मोनार्क' बनाउन उपर्युक्त हुने सुझाव कूटनीतिक भाषामा दिएका थिए । तर, राजाले त्यो प्रस्ताव अस्वीकार गरेलगत्तै काङ्ग्रेसबाट गणतन्त्रका पक्षमा प्रारम्भिक निर्णय भएको छ ।

'बेबी किङ्' को प्रस्ताव गत सालदेखि नै दिल्लीले पठाइरहेको छ । प्रधानमन्त्री कोइरालाले पनि राजा र युवराजले गद्दी त्यागेर 'माइनर किङ्' को अवधारणामा जानुपर्ने धारणा राखेकै हुन् । सेनाका कतिपय जनरलहरू पनि यसको पक्षमा देखिन्छन् । समग्र देश गणतन्त्रतर्फ गइसक्दा पनि राजा ज्ञानेन्द्रचाहिँ नाति-राजाका पक्षमा पनि छैनन् । "नाबालक राजाको रजिेन्ट -राज्य सहायक) को हुने ?" दरबारले भन्ने गरेको छ, "बेबी किङ् भनेको राजतन्त्र उन्मूलनको पहिलो कदम हो ।"

शाही स्रोतको भनाइमा राजनीति बिथोलिँदै गएमा कुनै विन्दुमा पुगेर आफ्नै भूमिका र्फकनेमा राजा विश्वस्त छन् । त्यसैले उनले भारतीय प्रस्ताव अस्वीकार गरेका हुन् । फेर िविगतमा दिल्लीले उचालेर पछारेको राजाले भूलेका छैनन् । जस्तो, दरबार हत्याकाण्डपछि राजाका रूपमा ज्ञानेन्द्रलाई मान्यता दिनेमा भारत अगाडि देखिएको थियो । दलहरूलाई केही पछाडि धकेल्ने र राजालाई थोरै अगाडि बढाएर 'रेप|mी' को भूमिका दिने भारतीय योजनामै 'असोज १८' को पहिलो शाही सत्ताग्रहण हुन पुगेको थियो । त्यसका निम्ति भारतीय दूत एमके रसगोत्राले काठमाडौँ आएर खेलेको भूमिकाको आधिकारकि पुष्टि नै भइसकेको छ ।

'असोज १८' कै दोस्रो अध्याय थियो, 'माघ १९' । वास्तवमा राजाले दोस्रोचोटि पनि भारतकै समर्थनमा सत्ता हत्याएका थिए । उसबेला दिल्लीसँग चिढिएर रोल्पा छिरेका माओवादीहरूले भारतविरुद्ध सुरुङ-युद्ध लड्ने घोषणा गरेका थिए, जसको रणनीतिक उद्देश्यचाहिँ राजा र सेनासँग सहकार्य गरेर सत्तामा पुग्नु थियो । त्यसका निम्ति राजा/सेना र माओवादी नेतृत्वबीच गोप्य सम्पर्कसमेत स्थापित भइसकेको थियो । तर, भारतले दरबारलाई उक्साएर त्यो सम्भावित गठबन्धनलाई बीचैमा तुहाइदियो ।

यता राजाले कदम चाल्नासाथ भारतले उनलाई पनि छाडिदियो । किनभने ऊ राजालाई पनि असफल पनि पार्न चाहन्थ्यो । त्यसैले माओवादीसमक्ष सन्देश पठायो- हामीसँग मिल्न आऊ, काङ्ग्रेस-एमालेलगायत संसदीय पार्टीहरूसँग सहकार्य गराइदिन्छौँ । राजाले 'बाटो बिराएका आतङ्ककारी' भन्दै संवादको ढोका बन्द गरेपछि माओवादीहरू पुनः भारतसँग कार्यनीतिक सम्बन्ध गाँस्न दिल्ली पुगे । परण्िाामस्वरूप सात दल र माओवादीबीच भारतकै सहजीकरणमा १२ बँुदे समझदारी भयो ।

तैपनि भारत राजालाई राख्न चाहन्थ्यो । जनआन्दोलन उत्कर्षमा पुगेका बेला वैशाख ८ गते राजाबाट जे घोषणा भयो, त्यो भारतीय दूत करणसिंहले ल्याएको सन्देश अनुरूप नै भएको थियो, जसलाई जनताले स्वीकारेनन् । तीन दिनपछि अर्को घोषणा गरी आन्दोलन रोक्न राजा तब तयार भए, जब कुनै न कुनै रूपमा राजतन्त्रलाई निरन्तरता दिइने अघोषित सहमति बन्यो ।

यद्यपि अन्तरमि संविधानको घोषणा, राजाको निलम्बन र गणतन्त्रका पक्षमा निर्णयहरू भएपछि दरबार रक्षात्मक अवस्थामा पुग्यो । तैपनि नयाँ संरचनामा कुनै न कुनै रूपमा राजतन्त्रले निरन्तरता पाउने दिल्लीको उच्च नेतृत्वबाट पाएको आश्वासनमै दरबार विश्वस्त देखिन्छ । मुख्यतः भारतको विदेश मन्त्रालय -साउथ ब्लक) को कर्मचारीतन्त्र र गुप्तचर एजेन्सी 'र' ले नेपालमा गणतन्त्रको पक्षमा तीव्र 'लबिङ्' गरे तापनि भारतको राजनीतिक तहको आश्वासन नै बढी भरपर्दो हुने शाही विश्वास टुटेको देखिँदैन ।

माओवादीसँग चिसिएको सम्बन्ध

काङ्गे्रसको गणतन्त्रसम्बन्धी निर्णयबाट 'बिहारी गणतन्त्र' जन्मने खतरा बढेको माओवादीहरू टिप्पणी गर्छन् । एक नेताका अनुसार बिहारको प्रसङ्ग झिकेर माओवादीले त्यहाँको भद्रगोल राजनीतिलाई मात्र इसारा गरेका होइनन्, त्यो निर्णय भारतीय इसारामा भएको दर्शाउन पनि खोजेका हुन् । भारतसँग तिक्तता बढेका कारण माओवादी वृत्तबाट यस्तो टिप्पणी आएको बुझ्न कठिन छैन ।

गत साल माघको मधेस आन्दोलनपछि नै माओवादी र भारतबीच चिसो बढेको थियो । गौरमा ३० माओवादी कार्यकर्ता मारएिपछि त सम्बन्ध झन् बिगि्रयो । दुई-तीन महिना त सम्पर्कविच्छेदजस्तै भयो । त्यसबीच माओवादी केन्द्रीय समितिले राष्ट्रियता र गणतन्त्रको मुद्दालाई समानान्तर रूपमा उठाउने निर्णयसमेत गर्‍यो । तर, भारतसँग पुनः सम्बन्ध सुचारु हुनसक्ने झिनो आशाका साथ राष्ट्रियताको नारालाई उति उठाइएन ।

गत साउनको माओवादी प्लेनममा त्यसबारे फेर िकुरा उठनेवाला थियो । त्यहाँ आफूविरोधी धार हावी हुनसक्ने देखेरै भारत पुनः सक्रिय भयो । प्लेनमको पूर्वसन्ध्यामा भारतीय नेतृ सोनिया गान्धीले पठाएको प्रतिनिधिले माओवादी अध्यक्ष प्रचण्डसँग भैरहवामा वार्ता गरनि् । त्यसलगत्तै भारतको सिलीगुडीमा भारतीय गुप्तचर अधिकारीहरूसँग माओवादीको वार्तालाप भयो । तर, कुनै प्रयास फलदायी भएनन् ।

प्लेनममा प्रचण्डद्वारा प्रस्तुत प्रतिवेदनले जनविद्रोहको लाइन पारति गर्नुका साथै भारतसँगको सम्बन्धको पनि पुनःसमीक्षा गर्‍यो । भारतप्रति आलोचनात्मक दृष्टि राख्ने किरण, बादलजस्ता नेताहरू पार्टीमा हावी भए । किरण ती नेता हुन्, जसले आफ्नै पार्टी सम्मिलित वर्तमान सरकार भारतको इसारामा चल्ने गरेको आरोप लगाउने गरेका छन् ।

माओवादीले चुनावभन्दा आन्दोलनमा जोड दिन थालेको र भारतभन्दा चीनतिर झुकाव बढाएको कारण दिल्ली झन् तर्सियो । साउथ ब्लककी नेपाल डेस्क प्रमुख प्रीति शरण काठमाडौँ आएर माओवादी नेतृत्वसँग वार्तालाप गरनि् । त्यसबीच दिल्लीका अनेक दूतहरूले अनेक प्रस्ताव ल्याए । तैपनि कुरा मिलेन ।

भारतीय प्रधानमन्त्रीका विशेष दूत श्यामशरणले पनि गत साता प्रचण्डसँग लामो फोन-वार्ता गरे । सात दलसँग १२ बुँदे सहकार्य गराउन भूमिका खेलेका तत्कालीन भारतीय विदेश-सचिव शरणले यथाशक्य सहयोग गर्ने तर चुनावमा भाग लिनुपर्ने प्रस्ताव राखेका थिए, जसलाई माओवादीले मानेनन् । संविधानसभामा काङ्ग्रेस र एमालेपछि आफूलाई तेस्रो नम्बरको शक्ति बनाउने भारतीय खेल आफूले बुझेको माओवादीको भनाइ छ । उनीहरू सरकारबाट अलग्गिने र असोज १ गतेबाट आन्दोलन थाल्ने सम्भावना बढ्दै गएपछि भारतीय विदेश-सचिव शिवशङ्कर मेनन आफैँ भदौ २९ गते काठमाडौँ आएका छन् ।

जसरी पनि चुनाव

दिल्लीको योजनामा भएको १२ बुँदे समझदारीको तार्किक निष्कर्ष संविधानसभा निर्वाचन नै हो । त्यो जसरी पनि गर्न भारत प्रयासरत छ । त्यसका लागि चुनावी विशेषज्ञहरूको हूल नै पठाइरहेछ । भारतमा आधारति मधेसका सशस्त्र समूहहरूलाई वार्तामा ल्याउन प्रयास गर्दैछ । उपेन्द्र यादव नेतृत्वको मधेसी जनअधिकार फोरमसँग भारतकै पहलमा सरकारले सम्झौता गरेको दाबी माओवादी मन्त्री देव गुरुडले गरेका छन् ।

के भारतले सकरात्मक सदासयतावश चुनावको कोसिस गर्दैछ ? माओवादीहरू पत्याउँदैनन् । मधेस आन्दोलन र अन्य उपायमार्फत कमजोर पारएिका माओवादीलाई यसैबेला चुनावी बाटोबाट मूलधारमा ल्याउने भारतीय योजना रहेको छ, ताकि उनीहरू तेस्रो स्थानमा मात्र रहून् र मूलधारबाट अलग्गिने, जनविद्रोह गर्ने हैसियत पनि गुमाउन । माओवादीसँगै राजालाई पनि चुनावको वैधानिक बाटोबाटै ठेगान लगाउन सकिने दिल्लीको आकलन देखिन्छ । र, त्यसप्रति अमेरकिाको पनि समर्थन छ ।

अमेरकिाले नेपाल मामिलामा मूलतः भारतलाई नेता मानेको छ । खासगरी माओवादीका कटु आलोचक रहेका अमेरकिी राजदूत जेम्स मोरयिार्टी फर्केपछि उनको ठाउँमा आएकी नान्सी पावेल लो-प्रोफाइलमै बसेकी छन् । बरु भारतीय राजदूत मुखर्जीले मोरयिार्टीको चर्को बाटो समातेका छन् । यद्यपि कथम्कदाचित चुनाव हुन सकेन भने भारतले गररिहेको अन्तर्राष्ट्रिय अगुवाइ धरापमा पर्नेछ ।

त्यसैले भारत माओवादीलाई जसरी पनि चुनावी प्रक्रियामा तान्न चाहन्छ । त्यही प्रयोजनबाट काङ्ग्रेसलाई गणतन्त्रको पक्षमा निर्णय गराइएता पनि थियो त्यसले माओवादीलाई चुनावतिर लगेन । अब भारतले दोस्रो कार्ड खोल्न सक्छ । त्यो हो, संसद्बाट गणतन्त्रको निर्णय । यद्यपि भारत हालसम्म त्यस्तो निचोडमा पुगिसकेको छैन । तर, संसद्बाट त्यससम्बन्धी निर्णय गर्ने र त्यसको अनुमोदनचाहिँ संविधानसभाको पहिलो बैठकबाट गराउने सहमति हुनसक्ने सम्भावना पनि छ ।

चुनाव भएन र माओवादीले विद्रोही बाटो समाते भने निश्चय पनि भारत र अमेरकिाको सुझाव एवम्जोड सेना परचिालनतर्फ नै हुनेछ । तर, त्यसबाट राजनीतिक समाधान निस्किहाल्छ भन्ने छैन । किनभने विगतमा यो प्रयोग असफल भइसकेको छ । त्यस्तो अवस्थामा कुनैबेला गिरजिाप्रसाद कोइरालाले भनेझैँ, नेपाली सेनाले सकेन भने चीन वा भारतको सेना बोलाउने ? "कतै मुलुकको एक मात्र इन्ट्याक्ट इन्स्िटच्युसनलाई पनि बेकाम बनाएर आफ्नो भूमिका सुनिश्चित पार्ने अभियानमा त विदेशी शक्तिहरू लागेका छैनन् ?" एक विश्लेषक आशङ्का गर्छन् ।

"वास्तवमा नेपालको सार्वभौमिकतामाथि कतैबाट खतरा छ भने त्यो भारतको समर्थन नलिई सत्तामा पुगिन्न भन्ने पार्टीहरूको सोच र शैलीबाट छ," ती विश्लेषकका शब्दमा, "त्यसैबाट भारतले फाइदा लिइरहेको छ ।" सबै शक्तिकेन्द्रसँग समानान्तर सम्बन्ध राखिरहने र जसबाट फाइदा हुन्छ, उसैलाई अगाडि बढाउने भारतको पुरानै शैली हो ।

के त्यसबाट, प्रधानमन्त्री कोइरालाले भनेझँै, नेपालको सार्वभौमसत्ता खतरामा परेको हो ? के दक्षिण एसियाको सबभन्दा पुरानो मुलुकमा सिक्किमको नियति दोहोरनिे खतरा छ ? सायद छैन । कारण धेरै होलान् तर मुख्य आधारचाहिँ दुइटा शक्तिराष्ट्रहरूबीच रहेको यसको भूराजनीतिक अवस्थिति नै हो । किनभने नेपालमा चीनले केही गर्न चाहे भारतले दिँदैन, भारतले चाहे चीनले दिँदैन ।

संवाद
१२ बुँदे हिन्दीमा ड्राफ्ट भएको थियो’

संविधानसभा चुनावप्रति भारतले एकदमै बढ्ता चासो किन दिएको होला ?

चुनावको विषयमा जति विदेशीहरूले चासो दिएका छन्, त्यति राजनीतिक पार्टीहरूले दिएका छैनन् । विदेशीहरूका आ-आफ्नै किसिमका स्वार्थ देखिन्छ । त्यसमा पनि भारतको चासोचाहिँ बढी नै छ । उसले चुनावमा आफ्ना पक्षधरहरू ल्याउन खोजेको होला । भारतले सबैतिर सन्तुलन मिलाउन खोज्छ । आफ्नो स्वार्थका लागि विशेष गरी दरबार र ठूला राजनीतिक दलहरूसँग सम्बन्ध राखिरहन चाहन्छ । अर्काे भाषामा भन्ने हो भने भारतीय एकाधिकार पुँजी नेपालमा नयाँ लेन्डुप दोर्जी खोज्दैछ ।

विदेशीहरूको चासो कुन स्तरमा छ ?

अहिलेको विदेशी चासोलाई हेर्दा त ठाडै हस्तक्षेप देखिन्छ । अझ राजदूत आफैँले चुनाव हुनुपर्छ, नत्र सरकारको वैधानिकता सकिन्छ भन्नु चासो होइन, धम्की हो । यो गलत हो । एउटा कूटनीतिज्ञले यस्तो प्रतिक्रिया नदिएको भए हुन्थ्यो । भारतीय राजदूतले यो बुझ्न जरुरी छ कि नेपाल भनेको उनको बिहार र यूपी होइन ।

तर, भारतीय राजदूतको भनाइपछि तपाईंहरू त चुप देखिनुभयो नि ?

यति ठूलो देखिने तहमा भारतीय हस्तक्षेप हुँदा पनि हाम्रा ठूला राजनीतिक दलका नेताहरू चुप लागेर बसे । उनीहरू कि डराएर कि आशमा परेर चुपचाप लागे । विदेशी हस्तक्षेपको सवालमा ठूला राजनीतिक दलहरूको व्यवहार 'जसको सीता खान्छ, उसको गीता गाउँछ' भनेजस्तै छ । सरकारमा भएका राजनीतिक दलहरूले नै यसमा विचार गर्नुपर्ने हो । देशको इज्जत रक्षा गर्ने कुरा सरकारमा गएका राजनीतिक दलहरूकै हातमा हुन्छ । नेपाल मजदुर किसान पार्टी अहिले पनि सरकारबाहिर छ । हामी प्रतिपक्षमा रहेको पार्टीको काम त खबरदारी गर्नु हो । हामीले भारतीय राजदूतको भनाइलगायत अन्य गतिविधिलाई लिएर संसद्मा विरोध पनि गर्‍यौँ ।

निर्धारित समयसीमामा चुनाव गर भन्नुलाई नै हस्तक्षेप भन्न मिल्छ र ?

विदेशीहरूले चुनाव यहीबेला गर/उसबेला गर भन्ने होइन । बरु, उनीहरूले त समयमा निर्वाचन भएको स्िथतिमा हामी यसरी मद्धत गर्न सक्छौँ भन्ने हो । उनीहरूले सहयोग गरौँला भन्ने मात्रै हो । 'डिक्टेट' गर्न पाउँदैनन् । खुला सिमाना भएकाले पनि होला यतिखेर हिन्दूस्तानको चलखेल बढी नै छ ।

तपाईहरूले १२ बुँदे समझदारी त भारतमै गर्नुभएको होइन र ?

हो । १२ बुँदे समझदारी भारतले गराएका कारण हामीले विरोध गर्‍यौँ । त्यो विरोध अहिले पनि जारी छ । यतिसम्म कि १२ बुँदे समझदारी सुरुमा हिन्दीमा 'ड्राफ्ट' भएको थियो । त्यसलाई पछि नेपालीमा अनुवाद गरएिकाले त्यसको अनुवाद मिलेको देखिँदैन ।

तर, सात दलको गठबन्धनले गरेको सहमतिमा त तपाईंहरूको पनि संलग्नता थियो नि ?

अहिले पनि आठ पार्टी एउटा सानो संसद् हो । त्यसमा हाम्रो मजदुर किसान पार्टी प्रतिपक्ष्ा हो । त्यसैले हामीले यस्ता सहमतिको सुरुदेखि नै आलोचना गर्दै आएका छौँ ।

अहिलेका भारतीय र अमेरिकी राजदूतसँग तपाईंको भेटघाट छैन ?

छैन । यसअघिका सँग पनि भेटघाट गरनिँ । अहिलेको अमेरकिी राजदूतको सवालमा त नेपालले गम्भीर भूल गरेको छ । गुप्तचर विभागको व्यक्तिलाई स्वीकार गर्नु हुँदैनथ्यो । अरू देशमा भए गुप्तचर विभागको व्यक्तिलाई स्वागत गरँिदैनथ्यो । उनीहरूको कामै ध्वंस गर्ने मात्रै हो । तर, यसमा हाम्रो सरकार जति गम्भीर हुनुपर्ने त्यति भएन । पहिले नेपालबाट रुसका लागि दामोदरशमशेरलाई राजदूत बनाउँदा दुई महिनासम्म स्वीकार गरेन । तर, पछि कम्युनिस्ट पार्टीका महासचिव रहेका डा केशरजङ्ग रायमाझीले कुरा मिलाए ।

नेपालमा अमेरिकी चलखेल पनि बढेको हो ?

नेपालमा 'सिभिल ड्रेस' मा अमेरकिी सेना व्यापक छ भन्ने सुनिन्छ । यसबाट पनि उनीहरूको गतिविधि र हस्तक्षेपलाई आकलन गर्न सकिन्छ ।

पहिलेकाले झँै अहिलेकी राजदूतले भाषण गर्दै हिँडेकी त छैनन् नि ?

चिच्याउनु नै घटबढको मापन होइन । कुनै पनि देशको हस्तक्षेपको कुरा उसको भित्री गतिविधिले निर्धारण गर्छ । अमेरकिीहरूले दूतावासको भवन बनाएको विषयमा त्यत्रो हल्ला भयो तर प्रधानमन्त्रीले गएर उद्घाटन गर्नुभयो । यसो गर्नुको मतलब भोलिका परण्िाामहरूलाई पनि स्वीकार गर्नु हो ।

तपाइर्ं अरूको विरोध गर्नुहुन्छ तर चीनको चाहिँ गर्नुहुन्न नि ?

चीनले केही गरेकै छैन भने किन विरोध गर्ने ? रोग लाग्यो भने न उपचार गर्ने हो ।

गणतन्त्रसम्बन्धी काङ्ग्रेसको निर्णयलाई कसरी लिनुभएको छ ?

काङ्ग्रेसमा २०१२/०१३ सालतिरै गणतन्त्रको प्रश्न उठेको थियो । त्यसैले यो नयाँ होइन । उनीहरूले भन्दै आएको गणतन्त्र पुँजीवादी व्यवस्थाभित्रै पर्छ । गणतन्त्र भए पनि त्यसले पुँजीपति वर्गकै सेवा गर्छ । त्यस्तो गणतन्त्रमा फेर िराजतन्त्रको पुनःस्थापना पनि हुनसक्छ । यसमा बेलायत र प|mान्सलाई नै उदाहरणका रूपमा लिन सकिन्छ ।

मतलब काङ्ग्रेसले भनेजस्तो गणतन्त्र आयो भने राजतन्त्र पुनःस्थापना हुनसक्छ ?

हो । नेपालमा त्यो सम्भावना बढेर गएको छ । यहाँ प|mान्सको इतिहास दोहोरनि सक्छ ।

तैपनि काङ्ग्रेसजस्तो संवैधानिक राजतन्त्रवादी पार्टीले गणतन्त्रको निर्णय गर्नु ठूलै कुरा होइन र ?

काङ्ग्रेसको यस निर्णयले त्यस पार्टीभित्र सामन्त र जमिनदारी वर्ग अलिकति कमजोर भएको देखिन्छ ।

अब गणतन्त्रको सम्भावना बढेको होइन ?

सबै ठूला पार्टीले स्वीकार गरेपछि त्यो सम्भावना बढेर गएको छ । कति टिक्छ/टिक्दैन भन्नेचाहिँ भोलिको कुरा हो ।

तिलक पाठक

ओभरहेड बि्रजहरुको हालत,

2007-09-12T00:00:00.000+05:45

ह्ुनत तस्वीर आफै बोल्छ भन्ने क्ुरा साFचो ह्ुFदाह्ुFदै मलार्ई पनि आज किन जान्ने भएर खोक्न मन लागेको होला? हेन्ुस्् त नेपालमा बनेका ओभरहेड बि्रजहरुको हालत, न त नागरिकलार्ई नै कतव्यको बारेमा थाहा छ न त सम्बन्धित निकायको आFखा त्यहाF प्ुगेर केही काम कारवाही अगाडी बढाउने आFट छ । नेपालमा लाखौF, करौडौF खर्च गरेर त्यसमा पनि टाउकेहरुले कति सम्म हस्ुरेर बनाएका ओभरहेड बि्रजहरु त खाली पसल राख्ने सपिगं कम्प्लेक्स पो भएका छन्् ।

ह्ुन त देशको सम्प्ूर्ण क्षेत्रमा एक सम्ुह र पक्षको ध्यान गएर मात्र प्ुग्दैन । देशको चौतफर्ी विकासको लागि त सम्प्ूर्ण नागरिकहरु एकज्ुट भएर लाग्न्ुपर्ने हो तर घरको म्ुली नै क्ुन्नी के जाति भने जस्तो देशमा कसले सोच्ने यस बारेमा । यसरी समय र साधनको स्ुद्ुपयोग गर्न नजान्नेहरुलार्ई के गन्ुपर्ला यहाFहरुको स्ुझावको अपेक्षा गर्दछ्ु ।

Visiting Nepal in July 2007

2007-08-28T13:14:00.000+05:45

I just back from spending one month holiday in Nepal. It was great time with family but I was fed up with a lot of raining and strike. Many people had no place to stay. But the government didn't find any solution. Some organizations collected money to help those people but we are still not sure either the money went to right place or not. In the period of one what I found in Nepal there is no more rule, regulation, responsibility etc. with present government and people. For instance there were everywhere strike, in post office, in the court, in the school/college, telecom, electricity office etc. The workers were demanding many things and government is sleeping as he doesn't know anything. Lets see how will be our beautiful Nepal.

नेपालमा माओबादीको चरित्र

2007-06-25T03:36:00.000+05:45

१२ वर्षसम्म जनताका थाप्लामा शासन गरेर उनीहरुलाई कायल पारे पनि अझै जनतालाई द’ख दिने बानी कहिलै गएन । नेपाल सरकार पनि देश बिकासमा काम गर्ला भन्दा उनीहरुकै ग’लामी गदै ठिक छँदैछ । उता माओवादीहरु दिन दहाडै ल’टपाट र धम्की दिन छोड्न होईनन् । त्यस्तै एउटा द’खलाग्दो समाचार छ । नेपाल समाचार जस्तो एउटा स्थापित पत्रिकालाई यसरी बिभिन्न नाम उठाएर संस्था खोल्ने अनि जनतालाई आफ्ना आधारभ’त स’विधाहरुबाट समेत विाचत गराउन सफल भएका छन् उनीहरु । मेरो बिचारमा अझै पनि यीनिहरुलाई प’राप’र बिश्वास गर्ने ठाँउ देखिदैन । देशको बिकासमा काम लगाउन’का सट्टा जनताको पसिनाले क्याम्पमा राखेर पाल्दा पनि यीनिहरुको सोचमा परिवर्तन छैन भने अरु के आशा गर्ने र खै माओवादी क्याम्पमा छन् भन्न’ हात्तिको देखाउने दाँत जस्तै हो उनीहरु मध्ये धेरैले आफ्नो मान मर्यादा अन’रुप काम गरेका छैनन भन्ने क’रामा क’नै शंका नै छैन ।

कामना प्रकाशन समूहको हार्दिक अपिल

2007-06-22T05:42:00.000+05:45

Please read the following announcement of Nepal Samacharpatra. What a shame news from Nepal. I never believed maoist and still i don't believe them. They talk one thing in fornt of the people and do another things in practical. Everybody will understand after reading this article so I don't have to say more.....

कामना प्रकाशन समूहको हार्दिक अपिल

विगत २३ वर्षेखि आदरणीय पाठकहरुको सेवा गर्दै आएको कामना प्रकाशन समूहबाट नियमित रुपमा प्रकाशित नेपाल समाचारपत्र राष्टि्य दैनिक र महानगर सन्ध्याकालीन दैनिक माओवादीसम्बद्ध वितरकहरुले अवरोध पुर्याएका कारण २०६४ असार ५ गतेदेखि केही दिन प्रकाशन तथा वितरण कार्य हुन नसक्ने व्यहोरा अनुरोध गरिन्छ ।

विगत डेढ महिनादेखि नेकपा माओवादीसम्बद्ध अखिल नेपाल संचार, छापाखाना र प्रकाशन मजदुर संघको नामबाट कस्टुमर सोलुसन प्रा.लि.का केही पत्रिका वितरकहरुले कामना प्रकाशन समूहअर्न्तर्गत नै रहेर युनियन दर्ता गर्न पाउनु पर्ने माग राखी अवरोध पुर्याउंदै आएको जानकारी समेत यसै साथ गराइन्छ ।

प्रकाशन समूहको व्यवस्थापनले पटक पटक आन्तरिक रुपमै समस्याको समाधान गर्ने प्रयास जारी राखेकोमा उक्त समूहले पत्रिका प्रकाशन तथा वितरण कार्यमै अवरोध पुर्याउंदै आएकोले प्रवुद्ध पाठकहरुसमक्ष पत्रिका पुर्याउन नसकिएको व्यहोरा अनुरोध छ । यस्तै अवरोधका कारण गत जेठ १२ गते शनिबार पनि नेपाल समाचारपत्रको राजधानी संस्करण प्रकाशित हुन नसकेको व्यहोरासमेत स्मरण गराउन चाहन्छौं ।

स्वतन्त्र, निष्पक्ष र व्यावसायिक पत्रकारिता गर्दै आएको कामना प्रकाशन समूहमाथि नै अनावश्यक एवम् गैरकानुनी दवाव तथा हस्तक्षेप भएकोमा समूह अत्यन्त दुःखित भएको छ । कामना प्रकाशनले यस घटनालाई लाखौं पाठकको सुसूचित हुने अधिकारमाथि हस्तक्षेप ठानेको छ ।

हजारौं नागरिकको रोजगारीसंग जोडिएको यस स्वतन्त्र एवम् निष्पक्ष पत्रिकालाई बचाउन तथा निर्वाधरुपमा संचालन गर्ने वातावरण निर्माणका लागि हामी सम्पर्ूण् स्वतन्त्र नागरिक समाज, राजनीतिक दल, संचार माध्यम र पेशागत संघ संगठनलगायत हर क्षेत्र र वर्गसंग विनम्र अपील गर्दछौं ।

प्रेस विज्ञप्ति
नेपाल समाचारपत्रलगायत पत्रपत्रिका वितरण गर्दै आएको कस्टुमर सोलुसन प्रा.लि.का केही वितरकहरुले कामना प्रकाशन समूहको कार्यालयमा अवरोध पुर्याएका कारण समूहबाट नियमितरुपमा प्रकाशित हुंदै आएको महानगर सन्ध्याकालीन असार ५ गते र सोही दिनदेखि नेपाल समाचारपत्र राष्टि्य दैनिकको प्रकाशन तथा वितरण कार्यमा समेत पनि अवरोध पुर्याएका छन् ।

सोही कारणबाट नेपाल समाचारपत्र यही असार ६ गतेदेखि केही दिन प्रकाशित हुन नसक्ने व्यहोरा सम्पर्ूण्ा शुभेच्छुक, पाठक वर्ग तथा विज्ञापनदाताहरुमा दुःख पर्ूवक जानकारी गराइएको छ । कामना प्रकाशन समूहले नेपाल समाचारपत्र राष्टि्य दैनिकको वितरण कार्य कस्टुमर सोलुसनलाई करारमा दिएकोमा वितरकहरुले प्रकाशन संस्थामै आवद्ध भएर मजदुर युनियन दर्ता गर्न पाउनु पर्ने माग राख्दै आएपछि उक्त स्थिति उत्पन्न भएको हो ।

नेकपा -माओवादी) सम्बद्ध अखिल नेपाल संचार, छापाखाना र प्रकाशन मजदुर संघका नामबाट ती वितरकहरुले युनियन दर्तालगायत विभिन्न माग राखी विगत डेढ महिनादेखि छापाखाना घेराउ, पर््रदर्शन र नाराबाजी जस्ता विविध गतिविधि संचालन गरी अवरोध पुर्याउदै आएका छन् ।

यस्तै अवरोधका कारण २०६४ जेठ १२ गते शनिबार नेपाल समाचारपत्रको राजधानी संस्करण प्रकाशित हुन नसकेको सबैलाई अवगत नै छ । प्रकृतिले नै स्वतन्त्र हुनुपर्ने एउटा निष्पक्ष पत्रिकामाथि अनावश्यक रुपमा यसरी राजनीतिक हस्तक्षेप तथा गैरकानुनी दवाव दिइनुलाई हामीले प्रेस स्वतन्त्रताको चरम उल्लंघन ठानेका छौं । यस्तो कार्यबाट आमपाठकको सुसूचित हुने अधिकारमाथि कुठाराघात भएको छ ।

लाखौं पाठकको सूचना तथा समाचारको विश्वसनीय माध्यम एवम् हजारौं नागरिकको जीविकोपार्जनसंग जोडिएको एक स्वतन्त्र, निष्पक्ष एवम् व्यावसायिक संचार संस्थालाई जोगाउन नागरिक समाज, राजनीतिक दल, संचार जगत, पेशागत संघ संगठन, आमशुभेच्छुक, पाठकवर्ग तथा विज्ञापनदातालगायत हर वर्ग र क्षेत्रलाई कामना प्रकाशन संस्था हार्दिक आह्वान गर्दछ ।

साथै केही दिन नेपाल समाचारपत्र र महानगर सन्ध्याकालीन प्रकाशित हुन नसक्ने व्यहोरा सम्पर्ूण्ा पाठक तथा विज्ञापनदाताहरुमा जाहेर गर्दछौं ।

पुष्करलाल श्रेष्ठ
कार्यकारी अध्यक्ष
तथा प्रधान सम्पादक

I am back

2007-06-14T05:14:00.000+05:45

Oh, yes its already long time I didn’t have chance to see my own blog because I have too much work at University. I think this time many students are busy to hand in the paper before summer holiday. I also have to write a lot of paper…. I don’t know how much? Yes, it’s just too much… Anyway, I am trying to finish all assignment before holiday but now I have class only one day in a week. Therefore, I hope I will be able to post something in it. My sincerest thank goes to my friend Ajaya Dhakal who encourages me to write something here. Now I am back to my blog and hope I will be manage time to visits others sites as well.

What is Maoist doing in Nepal?

2007-05-05T22:26:00.000+05:45

Maoists Vandalise Two Govt Offices in Bardiya

Damodar Bhandari
Bardiya, May 5

The activists of Maoist aligned Tharu National Liberation Front (TNLF) and Young Communist League (YCL) vandalised and torched two government offices in Bardiya on Saturday.
The Maoist activists vandalised the branch office of Nepal Electricity Authority (NEA) and District Land Revenue Office situated at Gulariya at around 1 pm, the SP of District Police Office in Bardiya Shyam Bahadur Khadka said.
A transformer, a jeep (Ba 1 Na 68), two bicycles, computer set, some furnitures and documents of NEA branch office were destroyed in the arson, Khadka said, adding, details of the losses incurred haven’t been received yet.
The police rained batons on the demonstrators and resorted to firing in the air to bring the situation under control. Police also teargassed the demonstrators. The demonstrators include freed kamaiyas and squatters. Gulariya and Sanoshree area remained tensed throughout the day. The indefinite curfew in Sanoshree area was relaxed for six hours and was clamped again at 11 am, the District Administration Office in Bardiya said.
TNLF has called for a two-day bandh in five districts of mid and far west on Friday and Saturday protesting the use of the building of Cotton Development Committee (CDC) by Armed Police Force personnel. Protesters led by the Maoists are accusing the APF of trying to displace freed kamaiyas and squatters living in Sanoshree and Taratal areas.
Vehicular movement on the highway was completely halted while normal life was crippled in Banke, Bardiya, Kailali, Kanchanpur and Dang districts.

Source: The Himalayan Times

Nice song listen

2007-04-21T21:14:00.001+05:45

Song by Rajesh Payal Rai

Some useful desiderata for life

2007-04-20T00:52:00.000+05:45

By: Max Ehrmann, 1927

Go placidly amid the noise and haste, and remember what peace there may be in silence. As far as possible, without surrender be on good terms with all persons. Speak your truth quietly and clearly; and listen to others, even the dull and ignorant, they too have their story.

Avoid loud and aggressive person; they are vexations to the sprit. If you compare yourself with others you may become vain and bitter, for always there will be greater and lesser person then yourself. Enjoy your achievements as well as your plans.

Keep interested in your won career, however humble; it is a real possession in the changing fortunes of time. Exercise caution in your business affairs; for the world is full of trickery. But let this not blind you to what virtue there is; many person strive for high ideals; and everywhere life is full of heroism.

Be yourself. Especially, do not feign affection. Neither be cynical about love for in the face of all aridity and disenchantment it is perennial as the grass.

Take kindly to the counsel of the years, gracefully surrendering the things of youth. Nurture strength of sprit to shield you in sudden misfortune. But do not distress yourself with imaginations. Many fears are born of fatigue and loneliness. Beyond a wholesome discipline, be gentle with yourself.

You are a child of the universe, no less than the tress and the stars; you have a right to he here. And weather or not it clear to you, no doubt the universe is unfolding as it should.

Therefore be at peace with God, whatever you conceive Him to be, and whatever your labours and aspirations, in the noisy confusion of life, keep peace with your soul.

With all its sham, drudgery and broken dreams, it is still a beautiful world. Be cheerful. Strive and to be happy.

HAPPY MOTHER'S DAY

2007-04-17T04:18:00.000+05:45

मलाई जीवन दिने मेरी आमा
हाँसो खुसीमा सँगै मुस्कुराउनुहुन्छ
सानो चोट पर्नुहुन्न छाती फुटाएर रुनुहुन्छ ।
आमा हजुरले नै हाँस्न सिकाउनुभयो
हजुरले नै बाँच्न सिकाउनुभयो
जीवन के हो थाहै थिएन
यसको वास्तविक अर्थ मूल्य र मान्यता
जीवनका आरोह अवरोहमा
बिना कुनै बाधा अड्चन अगाडि बढ्न
परि आएका दुःखसँग लड्न
शत्रुको नाश एवं मित्रको सम्मान गर्न सिकाउने
हरेक प्रेरणाकी प्रतिमूर्ति मेरी माता
हजुर महान हुनुहुन्छ ।
हजुरको गर्भमा जन्म लिन पाएकोमा
म धन्य छु ।
आमा आजको बिशेष दिनमा
यहाँलाई हार्दिक मंगलमय शुभकामना ।
HAPPY MOTHER'S DAY 2064

नयाँवर्षको शुभकामना

2007-04-14T21:46:00.000+05:45

यसपालीको नयाँ वर्ष संयोग नै मान्नुपर्छ । सधैँको व्यस्त हुने यूरोपमा अहिलेको नयाँवर्ष भने (weekend) सप्ताहमा परेर रमाईलै भयो तर सोमबारको परिक्षा भएकोले केही panic चाही भईएकै हो । नेपाली नयाँ वर्षमा केही नेपाली साथीहरु खुशीयाली मनाउन आउनुभएको थियो । फेरी पनि एकपटक नयाँवर्षको शुभकामना ।

फोटोमा दायाँबाट क्रमशः श्रीहरि गिरी सुरज र शितल के.सी.

HAPPY NEW YEAR 2064

2007-04-14T07:09:00.001+05:45

Let this coming year be better than all the others. Vow! to do some of the things you've always wanted to do but couldn't find the time. Call up a forgotten friend. Drop an old grudge, and replace it with some pleasant memories. Vow not to make a promise you don't think you can keep. Walk tall, and smile more. You'll look ten years younger. Don't be afraid to say, 'I love you'. Say it again. They are the sweetest words in the world.

Once again HAPPY NEW YEAR 2064 FOR ALL NEPALI WHO ARE ALL OVER THE WOLD
विश्वको जुनसुकै कुनामा हुनुभएका नेपालीहरु सबैमा नयाँ वर्ष २०६४ को हार्दिक मंगलमय शुभकामना ।

अमेरिकी डिभी चिठ्ठाले गर्नु गरेछ बिचरा नेपालीहरुलाई

2007-04-13T14:40:00.000+05:45

'डुबायो डीभीले'

घनश्याम खड्का
काठमाडौं, चैत २९ - गोरखा तन्द्राङकी सीता बस्ताकोटी डीभी परेको दिन खुसीले रातभरि निदाउन पनि सकिनन् ।
सरकारी शिक्ष्ँिकाको सरल जिन्दगीमा एउटा परिवर्तन ल्याइदियो डीभीले । राष्ट्रसंघको आईएलओ अर्न्तर्गतको एक संस्थाका जागिरे उनका पति राजेन्द्रले जागिर छाडिदिए । दर्ुइ जुम्ल्याहा छोरा, आफू र श्रीमान् अमेरिका जान लागेको पत्तो पाएका सीताका छिमेकीले उनलाई सजिलै ऋण पत्याए । 'सेकेन्ड लेटर आइसकेको थियो,' राजेन्द्र भन्छन्- 'ढुक्कैले खर्च गरियो ।'

अमेरिका गइहालिन्छ, अनि त पैसाको के खा“चो भन्ने सिद्धान्तले तिनले ६ लाख खर्च गरेछन् । तर सोचेजस्तो कहा“ हुन्छ - सीता अन्तर्वार्तामा अमेरिका जान अयोग्य घोषित गरिइन् । 'म बर्बाद भए“' आमरण अनशन बसेकी सीताले भनिन्- 'अमेरिकाले ठग्यो ।'

एउटा शान्त र सरल जिन्दगी डीभीको हुरीले यसरी उडाएको घटना यो एउटामात्रै होइन । तीन सयभन्दा बढी त क्षतिपर्ूर्तिको र डीभी चिट्ठा खारेजीको माग गर्दै आन्दोलनमै उत्रिएका छन् ।

ओखलढंुगाका दिनेश पोखरेलको डीभीकै कारण सम्बन्धविच्छेद भएको छ । 'डीभी परेको थाहा पाएपछि' खोटाङकी रिता केसीले सुस्केरा हालिन्- 'गाउ“भरिका मानिस भेट्न आए, बधाई दिए र भाग्यमानी भनेर प्रशंसा गरे ।' तर भिसा नपाएको थाहा पाएपछि तिनै मानिस उनीस“ग बोल्दैनन् रे ।

डीभी पीडित संघका अध्यक्ष घनश्याम बस्यालका अनुसार २५ भन्दा बढी पीडितको मानसिक सन्तुलन खलबलिएको छ । दर्जनभन्दा बढीको सम्बन्ध विच्छेद र एक सयभन्दा बढीको जागिर गुमेको छ । ऋण सबैलाई लागेको छ र धेरैको घरबार बन्दकीमा छ ।

चिट्ठा भनेको धेरैस“ग लिएर थोरैलाई दिने खेल हो । यहा“ अमेरिकाले पनि यही गरिरहेको राजेन्द्रले बताए । अमेरिकाले भर्खर जन्मिएको बच्चाको पनि अन्तरवार्ताको नाममा मोटै रकम लिएर ठगी गरेको उनको गुनासो छ ।

Source: ekantipur

बोर्डिङमा निःशुल्क शिक्षा "Good News"

2007-04-11T04:56:00.000+05:45

गणेश राई/डम्बरसिं राई
नुनथला -खोटाङ, चैत २६ - पूर्वाञ्चलको दुर्गम जिल्ला खोटाङको नुनथलामा निजी पहलमा स्थापित बोर्डिङ स्कुलले बालबालिकालाई निःशुल्क पढ्ने अवसर दिएको छ । उक्त बोर्डिङले निःशुल्क शिक्षाको अवसर दिएपछि सरकारी विद्यालयसमेत चनाखो भएका छन् । बि्रटिस लाहुरे स्थानीय तेजबहादुर राईले निजी पहलमा यसरी बोर्डिङ सुरु गरेका हुन् । हङकङ कर्मथलो रहेका राईले जग्गा, भवनलगायत संरचनाका साथै आवश्यक शिक्षक व्यवस्था गरिदिएका छन् । विद्यालय सञ्चालनका लागि ३ लाखको तत्काल अक्षयकोष स्थापना भएको छ । आवश्यकता अनुसार विद्यालयलाई खर्च पठाउँदै जाने उनले आश्वासन दिएका छन् । विद्यालयका लागि सम्पूर्ण व्यवस्था गरिदिएकाले संस्थापक दम्पतीको नाममा 'तेज-तुलसी बोर्डिङ स्कुल' नामकरण गरिएको छ । निजी लगानीमा विद्यालय खुलेपछि समुदायले श्रमदानसमेत गर्दै आएका छन् । ४७ वषर्ीय संस्थापक राईले भने- 'मैले जन्मथलोका निम्ति अहिलेसम्म २१ लाख रुपैयाँ लगानी गरेको छु र अझै गर्नेछु । वर्षअघि स्थापित उक्त विद्यालय आइतबार एक समारोहबीच उद्घाटन गरियो । उद्घाटन गर्दै निजी तथा आवासीय विद्यालय अर्गनाइजेसन -प्याब्सन) का अध्यक्ष उमेश श्रेष्ठले प्रतिस्पर्धाले शिक्षा गुणस्तर कायम हुने बताए । उनले पुस्तकालयका निम्ति दस हजार रुपैयाँ दिँदै पाठ्यपुस्तक र शिक्षक तालिमका निम्ति सहयोग गर्ने प्रतिबद्धता जनाए ।
आफ्ना नानीहरूले पढ्न पाएपछि अभिभावकहरूमा शिक्षाको गुणस्तरबारे छलफल गर्ने बानीको विकास भएको विद्यालय व्यवस्थापन समितिका अध्यक्ष पञ्चकुमार राईले बताए । उनले विद्यालयलाई आवश्यक पर्दा श्रमदान गर्न पछि नपर्ने बताए । 'बोर्डिङ सुरु भएपछि गाउँका सरकारी विद्यालयका शिक्षक चनाखो हुन थालेका छन्,' उनले भने । त्यसै समारोहमा स्थानीय गमशेर राईले विद्यालयलाई दुई थान कम्प्युट दिएको जानकारी दिए । तीन कक्षासम्मको उक्त विद्यालयमा ८८ विद्यार्थी अध्ययनरत छन् । त्यहाँ पाँच शिक्षकशिक्षिका कार्यरत छन् । 'निःशुल्क रूपमा पढाउने नीतिअनुसार सीमित विद्यार्थीमात्र भर्ना गर्छौं,' पि्रन्सिपल कृष्णवीर राईले भने- 'न्यून आर्थिक अवस्था रहेकालाई बढी प्राथमिकता दिएका छौं ।' अभिभावक विविता र गंगा तामाङले बच्चाको पढाइमा जग बसाउन बोर्डिङ भर्ना गरेको बताए ।
Source: ekantipur.com

What did Miss Nepal do?

2007-04-09T20:31:00.000+05:45

I am opposition of Miss Nepal because I don't think only 20 girls can lead whole country. There are many girls/women in Nepal who are more beauty in character and mind rather than facial structure. For instance if you are familiar about JHAMAK GHIMIRE who writes an article in Kantipur. She is physically disabled but nobody cares about her intelligent. If one organization gathers 20 or 30 women who are form the richest family of the town and ask them to be virtually naked it doesn't work like that. As we consider the situation of Nepalese women is still worse in the world. Sourse Photo
There is a lot of evidence in Nepal about Miss Nepal who don't do anything for the country even they win the contest. They were only limited in a big posters and newspapers, so I have a many question to last Miss Nepal. What did they do after winning the contest? What was the benefit for the country spending a lot of money in a big poster and hording board? Who knows them besides the company (i.e. Dauber Nepal/India) where the participants were purchased in contract? Therefore, instead of spending huge amount of Money for nothing it would be useful to help a needy children or women in Nepal. Economically Nepal is very backward country but to be a necked (see website ) so-called Model is quite forward in the world.

होलात अब देशमा केही परिवर्तन ?

2007-04-09T19:24:00.000+05:45

ए हो नेपालमा नयाँ सरकार बन्यो रे । माओवादी पनि सरकारमा गयो रे । ल ल बधाई छ सबै नयाँ मन्त्री मण्डललाई । जो जो मन्त्री बने पनि भन्ने कुरा एउटा र गर्ने काम अर्को यो नेपालको नानीदेखि लागेको बानी हुँदै हो तर यहाँ मलाई दुईवटा कुराको कौतुहलता एकदमै जागेको छ । त्यो के भने अब देशलाई अग्रगामी दिशातिर लाने भनेर दुनियाँका ज्यानलिनेहरुनै सत्ताका भागीदार भएका छन् । अब हेरौँ कसरी देशले आफ्ना अगाडिका पाईलाहरु फड्को मार्ने हो । सूचना र संचारका माध्यमहरुलाई मुख्य तारो बनाएर ध्वस्त पार्ने साथै एक दिनभर हिँडेर आउँदा पनि आफ्ना आफन्तहरुसँग सम्पर्क गर्न नसक्ने स्थिती बनाउने माओवादीका तर्फबाट कमरेड कृष्णबहादुर महरा सुचना तथा संचार मन्त्री भएका छन् । त्यसै गरि जुन जुन क्षेत्रलाई अर्को दशवर्ष लाग्ने गरि तहस नहस पारेका थिए उनै उनैले अहिले त्यो पदाभार सम्हाल्न पाएका रहेछन् । यहाँ अबको जरुरी कुरा के छ भने जति सजिलै यीनिहरुले यसलाई सखाप पारेका थिए त्यसको १० गुना छिटो यसको संरक्षणमा र पुनर्निमाणमा काम गरे भने केही होला नत्र मन्त्री बन्नकै लागि त यसरी देशमा रगतको खोलो बगाउनु पर्ने जरुरी नै थिएन । देशका जनता सोझा छँदैथिए जसरी पनि झुक्याएर हुन सकिहाल्थे नि ।
अनि अर्को सबैभन्दा महत्वपूर्ण कुरा के भने माओवादी र सरकार दुबै पक्षले अन्तरिम सरकार बनेपछि माडी र गौर घटनाका दोषीहरुलाई कारबाही गर्ने भन्ने कुरापनि अब गफै त होईन होला । त्यो जीउ नै काम्ने नरसंहारको यहाँ वयान गरिरहनु पर्ने जरुरी छैन । अब हेरौँ यो कुराको छानबिनमा यस सरकारले कतिसम्म आफ्नो ध्यान पुर्याउँदो रहेछ । बार्ह वर्ष कुकुरको पुच्छर ढुंग्रोमा राखेपनि उस्तै भनेजस्तो नहोस् । प्रचण्डको भुकाई, माधवेको खोकाई, शेरेको भनाई, गिरिजाको सोचाईले देशलाई के गर्ने हो । माओवादीको १२ वर्षसम्मको ज्यानमारा राजनीति, सरकारको देश/अर्थतन्त्र डुबाउने राजनीति, देशको घुसतन्त्र अबको सरकारले छानबिन गरि काम गर्छ भन्ने आशामा छन् साराका सारा नेपालीहरु ।

Beware with Lottery Scam

2007-03-26T21:26:00.000+05:45

In one week I got two lottery scam form the different fraud agencies. There is no lottery, there are no prizes. You will have to pay money in advance to collect your 'prize'. Whatever money you send will simply be kept by hte criminals and nothing will ever be sent to you. So I advice all you to Ignore it. you can see some example below. I knew that it was fraud but I just wanted to be sure see the answer what those cheater worte to me.

At: 20th March 2007.....

Today we announce the result of the Lottery Winners International programs held on the 15/02/2007. You are one of the Winner of MULTI MILLION ONLINE DRAW you Won the Amount of US$1,500,000.00. You are therefore advised to contact your Payment Agent via Informations below:

NATIONAL TRUST AGENCY
Name : Mrs. Linda Scott
Email: box_agent@yahoo.co.uk
Tel : +44-7011152385

Congratulations once more from our members of staff and thank you for being part of our promotional program.

Dr. Pete Bill,
For The Management.

At: 20th March 2007.....

ATTN SURYA RAJ GIRI,

In response to your mail which was well noted. However, be informed that you are one of the MULTI MILLION ONLINE DRAW PROMO and you WON the amount of US$1.5m for your self. I hereby inform you that I have received your mail and the services of a Certified Notary Public have been engaged to handle the Notarization of your Papers. Your cheque will soon be ready for disbursement. In this regard you are to choose from the options below, the one that best suites you on how you wish to receive your winning prize:

1. Come down in person to collect your winning prize at The Promoters office: HEAD OFFICE: ENGLAND. UNITED KINGDOM

2. Have our Affiliate Courier Company Agent deliver your winning Certificate and Cheque to you in your country personally.

In consonance with our policy in this regard, be advised that if you option for the Cheque to be Couriered, you shall bear all liability related to this service. That is cost of this service would be borne by you, this is a prerequisite for this option. You will be referred to our affiliate courier company so that you can make enquires concerning their modalities.

We expect that you will notify us of your choice upon receipt of this message so that appropriate arrangement can be put in place. Also note that all winners in your category are expected to claim their winning prize within 10 working days, failure to which the payment will be recalled back as unclaimed. This is to enable us time to also attend to winners in the other categories. When you reply back with your information, then your Winning Certificate will be forwarded to you. Your are free to call us with this Number +44-703-194-6103. You are required to Fill the Form given to you by E-mail Attachment and return back to me for your Payment.

Sincerely,
Mrs. Linda Scott.

At: 22th March 2007.....

The Form has to Filled and send back to us via E-mail Attachment. You have to Scan it with your Scanning Machine. Or If you don't have Scanning Machine, then kindly list down every informations required in that Form so that your File will be proceed and will be Approved by the Finance Accountant Department to enable me Pay your Money.

However, i refer to the Courier Fee and Insurance Certificate. I really understand the condition of your Country from the previews mail which you sent to me. All has to cost you the amount of $430 only and will be send to the Finance Accountant Depratment for your Payment.

I will give you the name which you will use to send the Money via Western Union Money Transfer to the Manager of Finance Department.

Am waiting to hear from you.
Thank You,
Mrs Linda Scott.

At: 22th March 2007.....

My Director asked me to E-mail you with this informations below: Send the Insurance Certificate Fee via Western Union Money Transfer to the Name below:

Name: Evans Kennedy
Address: London

Please send us the payment informations from the Western Union. The Money Transfer Control Number (MTCN) and sender's name and address the amount of $430 only.

I will advise you to send the Money today or first thing tomorrow Morning so that your Cheque will reach you before Saturday and you will Cash your Money in any Bank of your choice.

Thank You,
Mrs Linda Scott

At: 22th March 2007.....

For your information. The $430 which you where to pay is not for Courier Fee, that Money almost is for the Insurance Fee, the cost of the Courier is $30 only but the Insurance Certificate is $400.

However, there is no deduction from the Prize Money that is the declarations from the management. But i may help you but you have to pay the amount of $230, then the balance of $200 will be paid by me but you should not disclose it to anobody because if the management be aware that i helped you, i will lose my Job, they will ask me to quit this Office, so please keep it secret till your Cheque is delivered to you.

I think i have help you right?
Thank You,
Mrs Linda Scott

Finally At: 23rd March 2007 .....

Look Mr, we not here for Jokes right. When you serious you can contact me back for the process of your payment. I have tried my best to help you, do you think am here for your Winning Money? what kind of insult is this?. When you serious, you can pay for the Insurance of your Cheque.

Thank You,
Mrs. Linda Scott.

*************************************************************************
ANOTHER FRAUD LOTTERY COMPANY
*************************************************************************

CONGRATULATION!!!
Euro Million lottery Award 2007.

Attn:Sir/Madam

The recent euro million lottery held on 22nd of March 2007, your e-mail address have won the draw, with the following digit

(!) Batch. No: EULO/2907/444/908/06
(!!) Ticket No: WRNM/SMI/5990
(!!!)Lucky No: 10-23-44-72-80
(iv) Serial No: MUOTI/82536
(v) Ref. No: ESM/WIN/008/05/10/MA

which consequently YOUR E-MAIL ADDRESS WON THIS YEAR EURO MILLION LOTTERY.in the 2nd category.You have therefore been approved for a lump sum pay out of 760,000.00. (Seven Hundred And Sixty Thousand Euros. PAYABLE IN CASH.

CONGRATULATIONS !!!

Please be aware that the PAYING BANK will Effect Payment Swiftly upon satisfactory Report, Verifications and validation provided by this fiduciary agent.For security reasons, you are advised to keep your winning information confidential till your claims is processed and your money remitted to you.Be informed that the deadline to claim your winning prize money is 9th of April 2007.

For immidiate realease of your winning fund, contact our registered claim agent in address below:
******************************************************
EUROPE LOTTERY PAYMENT AND RELEASE ORDER DEPARTMENT,
Mr.Martin John,
ONWARD SECUROS S.L,
C/HONDURAS,
102 25105 MADRID SPAIN,
Email: info_martinjoh@yahoo.es

Congratulations once more from our members of staff and thank you for being part of our promotional program.

Note: Anybody under the age of 18 is automatically disqualified.

Sincerely yours,
Mrs.Ann Benito
Lottery Co-ordinator

प्रचण्डलाई चिठी

2007-03-12T00:19:00.000+05:45

प्रचण्ड दाई सलाम,
तिमीलाई म यस समयमा लाल सलामै त भन्न सक्दिन किनकी तिमीले त्यसको महत्व सम्म पुग्न अझै धेरै काम गर्न बाँकी छ । तिमीलाई म नराम्रो मान्छे भनेर पनि भन्न सक्दिन र राम्रो मान्छेको सुचीमा राख्न पनि सक्दिन । खै किन किन मेरो मनले त्यसै भन्छ दाई । कुनै एकताका तिमीले जनताको पीर मर्का अनुसार काम गर्ने योजना उठाएका थियौ सार्है खुशी लाग्थ्यो । तिमीले जुन सोच लिएर लिएका थियौ तर तिमी कता हरायौ कता । तिमी हराएको केही समय पछि नै तिम्रो बोलीलाई थिच्न गोली अति नै कठोर र निर्दयी भएर निस्कियो । म त तिम्रो नाम सुन्थेँ कति राम्रो लाग्थ्यो प्रचण्ड भन्ने नाम र सोच्थेँ नाम अनुसारको काम पनि होला भन्ने लख काटेको थिएँ । त्यसताका म सानै भए पनि तिम्रा बारेमा कति कुरा जान्ने प्रयास गर्थे तर मेरो गिदी त्यति बलियो भईसकेको थिएन । जति जति बुझ्ने चेष्टा गर्दै गएँ तिमी कता हरायौ कता । तिमी पनि सार्है मापाका मान्छे रहेछौ बा भन्ने पनि मनमा लागिरहेको थियो । आफ्नो भने एउटा फोटो वा तस्वीर पनि प्रकाशमा नल्याई के के जाति प्रचण्डपथ नाम दिएर अरुले बनाएका बिभिन्न पथ र पुल भत्काएर जनतालाई एक घण्टा लाग्ने बाटो एक दिनको लामो बनाएको देख्दा भने भित्रै देखि सम्हाल्नै नसक्ने गरि रिस उठ्थ्यो । आफू चर्पी बनाउने तर अरुको चर्पी भत्काएर रछ्यान फोहोर पार्ने सार्है घिन लाग्दो काम चाही कति पनि मन परेको थिएन ।
हुन त तिमीलाई पनि थाहा छँदैछ १२ बर्षसम्मको समय भनेको कम्ता लामो समय होईन भन्ने त्यसै बिचमा तिमीले बरु भित्र भित्र धेरै राम्रो काम गरेछौ । आफ्नी श्रीमतीलाई मुख्य सल्लाहकारको पगरी पनि गुथाएछौ, छोराछोरीका लागि सुहाँउदो जीवनसाथीको पनि बन्दोबस्त गरिदिएछौ । जे भए पनि तिमी पनि नेपाली नै हौ भन्ने कुरामा मलाई अब शंका रहेन किनकी तिमीले आफ्नो नीति नियम पुर्याउन भुलेका रहेनछौ ।
अँ साँची दाई एउटा कुरा मेरो मनमा सार्है खेलिरहेछ त्यो के भने आफू जुन संयन्त्र अपनाएर भए पनि आफू र आफ्नो परिवारलाई राम्रो र उन्नती प्रगति गराउन सफल भयौ तर गाँस बास र कपासका खातिर मात्र दुःख गर्ने मजदुर बिद्यार्थी शिक्षक किसान आदिको त सखापै पार्न पनि पछि परेन तिम्रो यो पथले भन्ने पनि तिमीलाई थाहै होला । दोलखाको मैनापोखरी देखि धादिगंको कृष्णभीर हुँदै चितवनको माडीसम्मका जनतालाई आगोको ज्वाला र बन्दुको कुन्दाले दिएको मर्माहत पीडाको बयान कसरी पो बयान गरि साध्य छ र यहाँ । दाई तपाई जस्तो देशलाई केही गर्छु भन्ने मान्छे त यो देशलाई धेरै चाहिएको छ तर तपाईको जस्तो हतियार र मुडेबल बोकेर आउनेलाई यो क्रान्ति भन्ने काम गर्न साथ दिँदैन जस्तो मानेको छ मेरो मनले ।
केही केही यस्ता मान्छेहरु अरु पनि नेपालको ईतिहासमा देख्न पाईयो दाई । तिनै मध्येका ठकुरी माईला भन्ने तानाशाह पनि त नेपालले पचाउनै नसक्ने खालको जब्बर मान्छे पाएछ । आफ्नो परिवारलाई जसरी पनि बचाउने अरुका परिवारको रौँ पनि खोजी खोजी उखेल्ने गर्छ । देशका सोझा सिदा जनतालाई पनि तसा्रए उनले । फेरी उसको छोराको त के कुरा गर्नु र रात पर्न नपाई भट्टी धाउँछ जे नगर भन्यो उही गर्छ । देशका गायक देखि नायकसम्मलाई जनताको रगत चुसेर आएको पैसाले बिदेशबाट झिकाएका महँगा गाडीहरुले किचेर हिँड्ने गर्छ । अब हुँदा हुँदा त दाई आफ्ना मरेका साखासन्तानका जग्गा जमिन पनि आफ्नो नाममा सारिसक्यो रे । कतै तिमीले पनि दाई आफ्नो सत्तामा यस्तै कार्य गरेका पो छौ कि यसो एक पटक सुन्न पाएहुँदी मन चंगा हुने थियो खै तिमी पनि छुट्टै खालका राज्यका बादशाह हौ भन्ने पनि सुनेको छु । कहिलेकाही त खुशी पनि लाग्छ प्रचण्ड भन्ने मान्छेलाई बिश्वभरले चिन्छ भन्दा तर दुःख पनि त्यतिकै लाग्छ तिमीले यति सारो नजाति काम गरेर पनि जनताका सामु सहर्ष गल्ती स्वीकार गरि आफूले गरेका गल्तीहरुको आत्म आलोचन गर्न नसकेको देख्दा । तिम्रा पनि त छोराछोरी रहेछन् नि एउटा बाबु हुन कति गार्हो छ र दायित्व पनि कतिको छ भन्ने कुरा त मलाई भन्दा तिमीलाई नै थाहा होला । मैले त अझै बुझ्न सकेको छैन बाबु हुनुको मज्जा र कर्तब्यको अर्थ । तैपनि दाई कतिका छोराछोरीलाई ढाल बनाएर खै कुन्नी के जाति युद्ध लडेर धेरैका आमाबाबुको छातीलाई चिरेको पनि सबैले सुने र देखेकै छन् । खै मलाई त उनीहरुको रोईरहेको आत्माले तिमीले अँगालेका पाईलालाई अगाडी बढाउन धेरै गार्हो पार्छ जस्तो लाग्छ । कसैका ओठमा हाँसो छैन, आँखामा स्वच्छन्दता र मनमा उमगं छैन । यसो कहिलेकाही घोरिएर सोच्छु नेपालले कस्ता दुई छोराहरु पायो ठकुरी माईलो र दाहाल……(मलाई आशा छ तिमी कतिऔँ जना पछिको सन्तान हौ भनेर यो खाली ठाउँ आफैले भर्नेछौ) ।
तिम्रो यो लाचारपना देखि मलाई पो लाज लाग्छ दाई । आफ्नो रुपको सर्वागं बयान अरुले गरिदिँदा पनि मच्ची मच्ची हाँस्न सक्ने रहेछौ । किन यसरी सारा संसारलाई नै भ्रममा पारेर आफू दुनियाँका सामू निर्भिक भएर हाँस्न सकेको । तिमीले शासन चलाएको इलाकातिर एकताका ठकुरी माईलाले पनि घुमेथे अहिले तिमी घुमे जसरी नै दायाँबायाँ अगंरक्षक राखेर । मलाई त यो अंगरक्षक राख्ने प्रथा पनि मन परेको छैन किनकी जनताका दुःख सुख बाँड्नेले किन फेरी किन जनतालाई नै तसा्रउने महामानव अगाडी पछाडी लगाएर हिड्नु नि । जनताका सामु छाती खोलेर हातमा हात मिलाएर हिँड्नु पर्ने होईन र ? माल्दाईले पनि तारको घेराबाट जनताका कर्मठ हातहरु छोईएला झै गरि फूलमाला लिए । जनताको दुःख सुनेर ठिक ठिक छ भन्दै एक कानले सुनेर अर्को कानले उँडाईदिए । अनि तिमीले पनि कतै माडी जाने असफल प्रयास गर्यौ रे भन्ने पनि सुनेँ तर जसलाई तिमीले भेट्नुपथ्र्यो र हात मिलाउनु पथ्र्यो अनि तिम्रो सहयोगको आवश्यक्ता थियो त्यहाँ सम्म पुग्ने सहास पनि गरेनौ रे ।
अहिले पनि मनमा कता कता चिसो पस्छ एकपटक नराम्रो काम गर्न पो मान्छेलाई लाज लाग्छ तर लाजशरम पचिसकेपछि जतिबेला जे गर्न पनि आफ्ना धुपौरेहरुलाई हौसला दिन्छौ कि भन्ने । हुनत तिमीले अब शहरको रमझम र पाँचतारे होटलका सेकुवाको साथमा पाउने सुबिधाको स्वाद पाईसकेका छौ त्यसैले पनि तिम्रो बुद्धी त्यति सम्म नगिर्ला कि जस्तो पनि लाग्छ । यो मन न हो दाई प्रश्नमाथि प्रश्नहरु आई रहन्छन् फेरी कतै शहरमा नै हराएर तिमी बिलाउने हौ कि जस्तो पनि सोच्छु ।
तिमी त देशका लागि गरीब किसान र मजुरका छोराछोरीको जीवनस्तर उकास्न अक्लल लगाएर काम गर्ने खालको मान्छे हौ रे भनेर पनि कता कता गुनगुनाएका थिए तिम्रा अनुयायीहरुले । तर तिमी यो शहर छिरेको यत्रो समय भईसक्दा पनि तिमीले केही काम गर्ने मनसुवा नगरेको देख्दा त झनै अत्यास लागिसक्यो भन्या यहाँ । फेरी पनि देश आगोको लप्कामा जलिरहँदा पनि तिमी लगायत के के न गर्छु भनेर भुक्नेहरुले केही लछारपाटो लाउन नसकेको देख्दा भने लाज पो लागिरहेको छ । दाई दिनका दिन यी मोटर कार र रक्षक फेरी फेरी हिँडेर समय बर्वाद पार्नुको सट्टा एकछिन सबै जना बसेर समस्याको समाधान कसरी गर्ने भन्ने कुरा सोच्नेपो हो कि । समय अभावका कारण तिमीलाई मनमा आएका धेरैकुरा एकैपटक लेख्न सकिन । यदि तिमीले राम्र्रो र न्यायसंगत काम गरेको खण्डमा म जस्ता साथीभाईहरुको साथ अनि तिमीलाई शुभकामना पनि छ ।

राजनीति राजनीति अनि फेरी राजनीति… के हो यो फोहोरी खेल…?

2007-02-25T05:03:00.000+05:45

देशको बाहुनबाद, माओवाद, सामन्तवाद, राजावाद यस्ता धेरै वादहरुको बिचमा संसारभर कुन्नी के जाति गर्नेलाई भन्दा हेर्नेलाई लाग भनेजस्तो प्रजातन्त्र लोकतन्त्रका नामको संज्ञा पाएको मनपरीतन्त्रले देशलाई अझै कुन हालतमा पुर्याउने हो भन्ने कुरा हामी जो कोहीले पनि सहजै अनुमान गर्न सक्ने स्थिती देखिएको छ । समस्याको समाधान खोज्नुको सट्टा यसलाई झन् झन् जटिल स्थितीमा पुर्याएर कहिले पो राम्रो काम हुने भन्ने कुरा सोच्न पनि सक्ने समय देखिएको छैन । १२ वर्षसम्म देशले कैयौ सर्वसाधारणको आलो रगतमा पौडी खेल्नु पर्यो आखिरमा बन्दुक र धम्की अनि जनतालाई तसा्रएर राजनीतिले निकास पाउन सक्ने रहेनछ भनेर माओवादी नामको वाद आफैले घुँडा टेक्नु पर्यो । त्यसैगरी जनताको प्रतक्ष्य शाषनलाई हत्याएर दरबारमा महँगा ह्वीस्कीको चुस्की लगाएर हजारौँ जनता पीडामा पनि ठीक छ ठिक छ भन्दै औँला बटार्दै हिँड्ने को गुनगानको पनि आखिर अन्त्य भएरै छोड्यो । यसरी एक पछि अर्को बिकराल स्थितीलाई चिर्दै आएका नेपाली जनताहरुका दिमागमा अझै पनि देश प्रतिको आफ्नो दायित्वबोध नभएको देख्नु अति नै दुखदायी छ ।
कसैले केही बोल्यो कि आन्दोलन, एउटै घरका मान्छेको हजारौँ विचार, बेग्लै राजनीति गर्ने मनस्थिती, मै खाउँ मैँ लाउँ सुख सयल म गरुँ अरु सारा मरिजाउन दुर्जनहरु भन्ने जस्तो एकलकाँटे सोचका कारण आज नेपाल जस्तो शन्तिको देशले आफ्नो अस्मिता गुमाएको हेरिरहन सक्ने हामी नेपालीहरु पनि कम्ती स्वर्थी भएनौँ । कुनै पनि समस्याको समाधान गरेर देशमा बिकास गर्नुको सट्टा भएको राष्ट्रिय सम्पतिलाई पनि पिगं खेल्ने लिगों सम्झेर मच्चिरहेछन । संसारका मानिसहरु भोलि आउने समस्यालाई आजै समाधान गर्नतिर सोच्छन् र त्यो समस्या जनमानसमा नआईकन नै समाधान हुन्छ तर हाम्रो देशमा भने समस्याहरु खोजी खोजी ल्याएर सारा सोझासिदा जनताका थाप्लामा बजारिदिएका छन् । जताततै बन्द, लुटपाट, भोकमरी, बेरोजगारी, महँगी छ भन्ने जान्दा जान्दै पनि त्यही भुमरीबाट निस्कने प्रयास नगर्नु कति मुर्खता पूर्ण सोच होला देशमा बेअर्थको राजनीति गर्नेहरुका पछि लाग्ने बेरोजगार युवाहरुको हालत । के यस्तै बिभिन्न राजनीति पार्टी कार्यालय संघ संस्था आदि खोलेरै देशको अर्थिक सामाजिक स्थिती समाधान होला त ..???? के नेपालको बिराटनगरमा आन्दोलन गर्दा हुम्ला जुम्लाका मानिसहरुको भोकमरीको समस्या समाधान होला त... ?? काठमाण्डौको खुलामाचको भाषण सुनेर र रत्नपार्कमा बदामा खाएर चौरमा सुतेर मेलम्चीको पानी भनेर काकाकुल झै मुखबाएर बस्ने काठमाण्डौ बासीका मुखमा स्वच्छ पानी पर्ला त...... ??
साँडे दुई करोड भन्दा पनि बढी जनसंख्या भएको मुलुमा बेरोजगारको संख्या यकिन गर्ने नै हो भने पचास हजार भन्दा कम छैन । देशले बिभिन्न नियम कानून नामका फोश्रा कागजमा समय खेर फाल्नु भन्दा देशमा भएका सबै युवा जनशक्तिलाई न्यूनतम खाने बस्ने बन्दोबस्त गरेर भए पनि विकास मुलक काममा अग्रसर गराएको भए न त सडकमा ढुगां हान्ने समय नै मिल्थ्यो न त देश नै आफै भित्र भएको स्रोतलाई पोल्टामा हालेर भोकै बस्न बाध्य हुने थियो । राजनीति राजनीति अनि फेरी राजनीति… के हो यो फोहोरी खेल…? हामी सबैलाई राम्रोसँग थाहा छ यो कुशलता बिनाको र सही निर्णय बिनाको एक शब्दको राजनीतिले केही लछारपाटो लाउँदैन भन्ने तर पनि अझै हामी त्यसैको पछि किन आफ्नो ज्यान दिएर लागेका हौँला एकपटक सबैले सोच्ने हो कि । पक्कै पनि आफ्नो घरको चुलोमा आफैले आगो फुकेमा मात्र आफुले मन लागेको पकाएर खान पाइन्छ, अरुले गरिदेला र खाउँला भन्नु त आकाशको फल आँखा तरी मर भन्ने उखानको बास्तविकता नै हो ।
हामी सारा नेपाली हरुको अनुरोध हामी सबै नेपालीहरुमा छ देशलाई उँभो वा उँधो कुन गतिमा लाने भन्ने कुरा हामी सबैले अवश्य सोच्नुपर्छ । देश बनाउने भन्ने कुरा हाम्रो आफ्ै सोच र व्यवहारमा छ । त्यसैले यी बिभिन्न नाम दिएर आफ्नो स्वार्थ पुरा गर्न र आफ्ना सन्तान दर सन्तानहरुका दशौँ पुस्ताहरुलाई पुग्ने सम्पति थुपार्नेहरुका कुराका पछि नलागी देशमा अलिअलि भएको सम्पतिको पनि बिनाश गर्न पटी नलागौ । धु्रवसत्य कुरा के छ भने कोही मानिस निदाएको छ भने उसालई उठाउन सजिलो हुन्छ तर निदाएको जस्तो बहाना गर्नेलाई उठाउन धेरै गार्हो छ । यो हाम्रो देशमा राजनीति गर्नेहरु सबै दोश्रो बर्गका हुन जे देशमा यत्रो बबण्डर मच्चिदा सम्म पनि कानमा तेल हालेर सोझा जनतालाई बिभिन्न खालका नाम दिएर आन्दोलनमा प्रोत्साहन दिने र आफूचाही भित्र भित्र दुई नम्बरी गरिरहने देखि होशीयार । आजै देखि बन्द जुलुस र बिरोध जस्ता शब्दहरुको नाम समेत त्यागेर एकपटक सबैले सोच्ने पो हो कि ।

नेपाली हुलाकको मनपरी

2007-02-05T01:53:00.000+05:45

नेपालको नचाहिने राजनीति बहस र लुछाचुँडीले व्याप्त पार्दा पार्दै आज देशमा हुने सम्पूर्ण कामकारबाहीहरु त्यतिकै ठप्प छन् देशमा पेट्रोलियम पदार्थको अभाव खाद्य समग्रीको महँगी आदि कुराको त झन बयान गरेर साध्यै छैन । यो सबैकुराहरु देशमा काम चोर प्रवृति भएका कर्मचारीहरु कमजोर प्रशासनिक व्यवस्था गैर जिम्मेवारीपूर्ण सोचले गर्दा भएको हो । मैले माथि यी सबैकुराहरुको बारेमा भन्न खोजेको कुरालाई एउटै अर्थमा भन्नुपर्दा यहाँ कसैले पनि आफ्नो जीम्मेवारी देखाएको देखिएन । अब कुरा गरौँ एउटा जिम्मेवार पूर्ण संस्था जसले संसारभरका मानिसहरुलाई सुचना संचार आदान प्रदान गर्ने जस्तो अनि नै संवेदनशील बिषयको ठेक्का लिएको छ । त्यो हो गोश्वारा हुलाक कार्यालय अर्थात (General Post Office or GPO) । संसारले जति सुकै दु्रत गतिमा आफ्ना सेवाहरु प्रदान गर्न सके पनि यो गोश्वारा हुलाक को चोर कृयाकलाप भने कहिले गएन बा । पठाएका चिठीपत्रहरु बाटो मै हराउँछन अर्थात सम्बन्धित व्यक्तिको हातमा कमै मात्रामा पुग्छ । त्यसमाथि बिदेशबाट राम्रा खाममा हालेर अलि बाक्लो गरि पठायो भने हुलाकको कर्मचारीले बाटो मै गायव बनाउँछ । के यही हो त जनतालाई सुविधा दिने नाउँमा खोलीएको पाटी ? आफ्नो लाग्दो र नियमानुसार रकम असुलि सकेपछि त सेवा पनि त दिन सक्नु पर्ने हो नि । काठमाण्डौको काठमाण्डौमा चिठी पठायो भने पनि कम्तीमा १० दिन लाग्छ त्यसमा पनि धेरैजसो चिठीपत्रहरु बाटोमै अपहरण हुन्छन् । यो मेरो आफ्नै घटना हो यहाँ बाट कति पत्रहरु पठाएँ । एकै समयमा पठाएका पत्रहरु कोही सम्बन्धीत मानिसका हातमा पुग्ने कोही नपुग्ने यो पनि कहीँ हुन्छ होला त फेरी नेपालको मुख्य कार्यालय सुन्धारामा नै गएर पत्र प्रेषित गरे पनि कहिले सम्बन्धित मानिसका हातमा पुग्न सकेको देखिएको छैन यदि त्यस्तो छ भने कैयौँ जनताहरुसँग त्यस्ता पिडादायी सम्झनाहरु छँदैछन् । अति महत्वपूर्ण खबर नै यसरी बेखबर हुँदा हामी सर्वसाधारण यीनिहरुबाट अब के कुराको आश राख्ने ? देशमा बेरोजगारीको संख्या दिनानुदिन बढ्दो छ तर मै हुँ भनेर सरकारको रकम खाएर भुँडी फुलाउने हरुचाहीँ आफ्ना जिम्मेवारीहरुलाई बिसे्रर अरुलाई सास्ती दिईरहेका छन् यसको खोजी अब यहाँ कसले गर्ने । कार्यालयको वेबसाईट भने अति नै आर्कषक देखाउन खोजिएको रहेछ तर काम भने उनीहरुका मनोमानी पूर्वक छन् । कहिले होला सबैजनाको ध्यान यतातिर पनि गएर यी जीम्मेवार विहीनहरुलाई अलिकति दायित्वबोधको ज्ञान दिलाउने ।

पाप धुरीबाट कराउँछ भनेको यही हो

2007-01-28T05:41:00.000+05:45

माल्दाईले त सजायँ पाए पाए उनका कुकृत्यको कारणले तर उनका पिता पुर्खा ले पनि आफ्ना सन्ततिको नियति भोग्दैछन् भन्नेकुरा यो तस्वीरले मलाई स्पष्ट पारेको छ र राष्ट्रिय एकता दिवसका दिन सँधै फूलमालाले िसंगारीने यो सालिकलाई यसरी कात्रो बेरेको देख्दा म पहिला त तीन छक परेँ फेरी मनमनै सोचेँ कि यो केही होईन सोझा सिधा का आँसुले सराप दिएको कारणले यस्तो नियति भोग्नु परेको हो भन्ने । िसंहदरवार अगाडिको यो सालिक देख्ने जो कोहीले पनि यो सालिकलाई हेर्नासाथ अनुमान गर्न सक्छन कि आफ्ना सन्तानले गरेका पापका परिमाण यसरी उदायका छन् कि मानौँ यो माथिका अग्रजका छातीमा पनि बाण बनेर बजि्ररहेका छन् । मैले भरखर मात्र कृष्ण अबिरलको रक्त कुण्ड नामका पुस्तक पढेर सकेँ । मलाई लाग्यो नेपालमा राज्य संचालन गर्नेहरुका दैनिकी र जीवनस्तर धेरै माथि उठेको रहेछ र नेपाललाई मेरो देश भन्नेहरुले जसरी मुनि अब कैयौँ वर्षसम्म पनि माथि आउन नसक्ने तरिकाले दबाएर दरबारमा आफ्नो राम राज्य संचालन गरेका रहेछन् त्यो एक किसीमले अत्यन्तै पिडादायी छ ।
नेपालका जनशक्तिहरुलाई उचित तरिकाले परिचालन गर्न नसक्नु पनि नेपाली जनतामाथि राजकाज गर्ने भेडाहरुको मुर्खता हो । उनीहरुले एकदिन अवश्य पछताउनु पर्ने सोझासिधाका छातीमा लात हान्नुको मुर्खता । सत्ता शासन र सुन्दरीमा झुम्नेहरुले देशको लागि सोचेको भए अवश्य पनि यत्रो बैदेशिका सहायता पाउँदा केही न केही देशको लागि सोच्नुपर्ने थियो । एउटा बिकासक्षेत्रमा एकपटकको बैदेशिक सहयोगले विकास गर्नेसोच राखेर विकास गर्न मात्र पाए अवश्य पनि ५ वर्षमा एक एक विकासक्षेत्रको विकासमा सहभागी भएर काम गरेमा अति नै राम्रो हुने थियो तर इतिहास जित्नेहरुको घोडा भनिन्छ त्यही भएर पनि होला उनीहरुका कुराहरु जति बढाई चढाई गरे पनि नेपालको इतिहासमा केही भएको देखिन्न । जो माथि पुग्छ उनीहरुका गुनगान गाउने नेपाली प्रथाले गर्दा पनि यस्तो स्वर्ग जस्तो देशको मुहारमा कालो पोतिएको छ ।
अहिले तराई कै सन्र्दभमा कुरा गर्ने हो भने १२ वर्षसम्म माओवादीले चकाएको जनहत्या भन्दा कही कम छैन । आफ्नो मनखुसी देशका लाखौँ करोडौँ सम्पतिहरुको नोक्सान भईरहेछ । सात दल आठ दल भनौँदाहरु तमासा हेरिरहेछन् । आफ्ना व्यक्तिगत रिसीइबी साँझ्नलाई मानिसहरु बदलाको भावनाले अभिपे्ररित भएको देखिन्छ । देशको एक प्रान्तमा यस्तो बवण्डर मच्चिदासम्म साम्य पार्न नसक्ने देशका दिग्गजहरुको दिमाग खोई ?? वार्ता र सम्झौतबाट समाधान गर्छु भन्ने यीनिहरुको आश्वासनको अब कल्पना नगरेपनि भयो । यीनिहरुको गफ र झुठो आश्वासनले हामीलाई लाज लागिरहेछ । कतै क्रनै दिन ज्ञान्दाईका सन्तानलाई जस्तै यो देश हाँक्छु भन्नेहुरुका सन्तालाई पनि यस्तै खालको कात्रो ओडाउनु पर्ने होईन ?????????

कसले गर्ला यी नेपाल बन्द गर्नेहरुको बन्द

2007-01-22T23:30:00.000+05:45

देशलाई दश बर्ष भित्र अर्को रुप दिने राजनीति गर्नेहरुले यस्ता दश वर्ष थप्दै लगेर कति दशक गजार्ने हुन । अरु देशमा मुखले भन्दा कामले विकास गर्छन तर यहाँ जनतालाई बिभिन्न नाम दिएर उठाएको पैसाले रासन खाए अनि फोकटको भाषण गरे बास् भईगयो । देशमा विद्यार्थीहरुको दोश्रो त्रैमासिक परिक्षा शुरु हुने अघिल्लो दिनबाट सम्पूर्ण देशभरि तनाव भईरहँदा पनि यसको समाधान भोलि गर्ने भनेर िसंहदरबारमा घुसर्िनेहरुलाई अलिकति भए पनि लाज लाग्नुपर्ने हो । साँच्चै भैरव अर्यालले यीनै नेताहरुको चरित्रलाई चित्रण गरेर लेख्नुभएको रहेछ जय भोलि भन्ने पाठ कुनै एकठाउँमा आगो लाग्यो रे भन्दा ल तिमी जाउ भोलि दमकल पठाईदिउँदा भने जस्तै । जसलाई जे गर्न मन लाग्छ सोही गर्ने मान्छेलाई एउटा भुसुनो भन्दा पनि तल्लो तहमा राखेर शासन गर्नेहरुका मस्तिकमा यस्ता कुराहरुको चेतना कहिले आउनु अनि घरको हाँस मर्यो भने पनि देशै बन्द गर्नुपर्ने जनताहरुले कहिले बिकासको आश राख्नु र । यी यस्तै छ यहाँको चलन । अब कसले गर्ला यी नेपाल बन्द गर्नेहरुको बन्द गर्न ।

नेपालको मनपरी बन्द

2006-12-24T14:14:00.000+05:45

आफ्नो मातृभुमिमा फर्कदाको खुशी कसै गरी पनि व्यक्त गर्न सकिन । लामो समयको बिदेश बसाईपछि नेपाल आएपछि यहाँ खुशी बाँड्दैमा समय बितेको पत्तै भएन । तर आज एक्कासी बिना कुनै सुचना उपत्यका बन्द भनेर नाम दिएको जनतालाई सास्ती दिने बन्दका कारण भने समय काट्न गार्हो भएर फेरी नियमित ब्लगमा फर्केर आएको छु । सबैभन्दा पहिलो कुरा त यहाँको सुस्त ईन्टरनेटले काम गर्ने उत्साहलाई त्यति सारो जगाउन सकेन अर्कोकुरा जहिले पनि व्यस्त हुने अव्यवस्थित कामहरु पनि मेरालागि केहीहद सम्म बाधक बने । जेहोस अब आउँदा दिनहरुमा भने नेपालमा भएका कुराहरुलाई आफ्नो ब्लगमा राख्दै जाने प्रयास गर्नेछु । यही ब्लग लेखनका माध्यमबाट मेरा नियमित ब्लगमित्र राज श्रेष्ठ जीसँग पनि भेट हुने कुरामा अत्यन्तै खु्शी छु आशा छ हामी छिट्टै भेट्ने छौँ । यी त भए आफुना मनका कुरा तर अब भने आजको बन्दका बारेमा केही कुरा गरौँ ।
देशको स्थितीमा फेरी पटक पटक धमिलो छाँया उत्पन्न भएर सिधा सोझा नेपाली जनताहरुले दुःख खेप्ने प्रथाको अन्त्य भएन । सँगै हिँड्ने सहयात्रीहरुसँग छलफल नगरी एकलौटी निर्णय गर्दा सारा नेपालीहले हुनसम्म दुःख पाए । माथि बसेका टाउकेहरुको मनपरी तन्त्रले कहाँ लगेर कसलाई फसाउने हो भन्नेकुरा बुझ्न धेरै गार्हो भएको छ । देशमा दुई बर्ष भन्दा पनि बढी मनपरी गरेर नेपाली जनतालाई दुःख दिने माल्दाईकै गुनगान गाउँदै हिँड्ने शैलजा जीलाई राजदुतको उपाधी टक्रयाएको त मलाई मन परेको भने होईन तर धान खाने मुसो चोट पाउने भ्यागुतो भने जस्तो उनै मनपरी गर्ने तर सारा का सारा जनतालाई दिएको दुःख भने माफी गर्न लायक छैन । कसैलाई केही मन परेन कि सके नेपालै बन्द नसके उपत्यका भए पनि बन्द गराएर सास्ती दिएको देख्दा कहीँ नभएको जात्रा हाँडीगाउँमा भन्ने उखान पनि चरितार्थ भएको छ । हरेक समस्याको समाधान छलफल र आपसी समझदारीबाट मात्र हुन्छ भन्ने कुरा जान्दा जान्दै पनि यो फोस्रो आडम्बरले भने कहिले छोडेन बा । खै सबैले गरेका छन् राजनीति सबै देशमा चलेका छन् सरकार कसैले कुनै देश बन्द गराएको सुनिएको छैन । गरीब देशका धनी नेताहरुले गर्ने राजनीति भनेको यही होला रिस उठ्यो कि बन्द गर्नुपर्ने । अमेरिका बन्द भएको कहिले सुनिएन जापानको टोकियोमा टायर बालिएको कहिले सुनिएन तर हाम्रो देश भने यी थोत्रा टायरहरु सस्तो भएर होला दायाँबायाँ केही हुन पाएको छैन सडकमा बालिहाल्नु पर्ने । सबैलाई थाहा छ यसको धुवाँ कति हानीकारक छ भन्ने । खै के भन्ने यो देशको मनपरि बन्द अझै कतिसम्म माथि पुग्ने हो ।

Note: यो text केही दिन अगाडी लेखेको थिएँ तर इन्टरनेटको व्यवस्था हुन नसकेर राख्न सकेको थिइन । ढिलै भएपनि राख्न मन लाग्यो । Please comment me...

बाँदरको हातमा नरीवल नेपालको सरकारलाई ट्रलीबस

2006-11-28T06:10:00.000+05:45

देशको एकमात्र प्रदुषण मुक्त सावरी साधनका रुपमा चल्दै आएको ट्रलीबस सेवाको कथा सुन्दा सार्हो टिठ लाग्यो भनेको । पहिला पहिला भक्तपुरको सूर्यविनायकदेखि काठमाण्डौको त्रिपुरेश्वरसम्म सम्म चल्दै आएको बससेवालाई कटौती गरेर कोटेश्वरदेखि त्रिपुरेश्वरसम्म बनाईएको त्यही पनि बन्द हुने अवस्था भन्दा देशका साधन र श्रोतको सदुपयोग कसरी भईरहेको छ भन्ने कुरा त लाटाले पनि आँखा चिम्लेर भन्न सक्छ । अरुका देशमा दिन दिन बिकासक्रम बढ्दो छ हाम्रो देशमा भने घट्दो छ । नघटोस् पनि कसरी बिदेशबाट आएको सहयोग जति नेता र मन्त्रीहरुलाई आफ्ना छोराछोरी बिदेश पठाउँदैमा ठिक छ । त्यसबाट अलि अलि बचेखुचेको पनि उनीहरुकै भुँडीमा ठिक अनि कहाँबाट हुनु नि फेरी । विश्वको हरेक ठाउँबाट सहयोगको नाउँमा करौडौँ भित्रिन्छ तर नेपालमा भने त्यो सहयोग जसका नाममा आएको हो उसका सामू पुग्नु त के नाम पनि थाहा भएको हुँदैन । चीन सरकारले लाउन् नेपालीले पनि राम्रा राम्रा छालाका जुत्ता भनेर बाँसबारी छालाजुत्ता कारखाना खोल्न सहयोग गरिदियो तर अहिले यसको नाम पनि थाहा छैन कसैलाई । ती अत्याधुनिक मेशिनहरु मासेर कसले के बनायो यसको बारेमा उनै अन्र्तयामी जानून् । यस्तै यस्तै बिभिन्न नाममा आएका सहयोगको सुची तयार पार्दा त यहाँ कहानी धेरै लामो हुन्छ । तर मलाई यो ट्रलीबसको कथा भने सार्है सकसक लागेर आयो ।
होइन अरुले सहयोग गर्यो भन्दैमा नसक्ने कुरामा किन आँखा गाड्नु अनि पाईसकेको उपहारलाई फेरी किन जतन गरी चलाउन नसकेको होला त्यो ट्रलीबस बिजुलीबाट चल्छ भन्ने त थाहा थियो होलानी दैनिक ९ घण्टा लोड सेडिगं हुने देशमा के को ईन्धनबाट यस्ता साधन कलकारखानाहरु चलाउन खोजेका होलान् । एक वर्ष त यस्तो समस्या पर्छ तर बषौँ वर्ष यस्ता समस्याहरु परिरहँदा पनि त्यसको समाधान खोज्नुको सट्टा लोड सेडिगं गरेर समाधान गर्छन । अरुका देशमा एकछिन बत्ती निभ्यो भने अबौँको नोक्सान हुन्छ तर हाम्रो देशमा त तात्तो न छारो । विश्वमा कस्ता कस्ता चिज बनिसके घण्टामा पाँच सय किमी गुड्ने रेल देखि चन्द्रमा सम्म पुगिसके तर यो ट्रलीबसको हिड्नेचाला कछुवा भन्दा पनि कम छ भनेको । कोटेश्वरबाट त्रिपुरेश्वर पुग्न कम्तीमा १ घण्टा लाग्छ यो व्यस्त युगका कसको समय हुनु र त्यसमा बसीरहन । बरु अलि उचित भाडादर कायम गराएर अलि छिटो छरितो सेवा दिनु अनि व्यवस्थापनमा ध्यान दिए त केही प्रगति हुन्थ्यो होलानी । तैपनि नाम मात्रको ट्रलीबस चलाएर बाटोमा ट्राफिक समस्या बढाएको देख्दा झोकै चलेर आउँछ भनेको । के गर्नु माल पाएर चाल नपाउन कुजातहरु देशको उच्च ओहदामा बसेपछि । यो ट्रलीबसको कहानी यहाँहरुलाई अझ बढी थाहा भए जानकारी पाउँ न है । यो साँच्चै बाँदरको हातमा नरीवल भने जस्तो भएको छ भनेको ।

नयाँ सरकारका लागि केही सोचनीय कुराहरु

2006-11-26T04:46:00.001+05:45

अँ साँची अब त देशले सहमति सहित काँचुली फेर्ने सपना देखेर बसिरहेको छ । तर यो सपना त्यसै तुहिने हो कि भन्ने पो सबैले शंका मानिरहेका छन् तर यो शंकालाई सत्यतामा परिणत गर्न दुनियाँका सामु गरेका बाचालाई पुरा गर्न देशमा केही सकारातमक सोचमा काम गरे धेरै फाईदा हुने देखिन्छ ।
१) यी बिभिन्न उतार चढावका बाबजुद देशमा भएको यत्रो सम्झौता कुनै व्यक्ति विशेषको नीजि स्वार्थ र फाईदाको लागि भएको होईन । यो कैयौँ नेपालीहरुले आफ्नो रगत र पसिना त्याग गरेर देशमा भएको कुराजनीति प्रथालाई हटाउन दिलोज्यान दिएर लागेको उपलब्धि हो भन्ने बुझ्नु जरुरी छ ।
२) मुलुकमा जे जे नाम दिएर राजनीति गरे पनि अनाहकमा हजारौँ मानिसहरुले गुमाउनु परेको आत्माको चिर शान्तिको लागि सायद अब केही सोच्नुपर्नेछ ।
३) देशमा भएका जनसेना र नेपालीसेनालाई व्यारेकमा राखी देशको महँगीलाई उच्च पार्दै जनतासँग विभिन्न नाममा कर उठाएर पाल्नुभन्दा उनीहरुलाई केही सिपमुलक कामको खोजी गरि दैनिक रुपमा रोजगारीको व्यवस्थाको उपाय खोजेमा राम्रो हुन्छ कि ।
४) हामी सबैलाई स्पष्ट थाहा छ नेपालका पार्क र चौतारीमा दिनभर सुतेर देशका युवाहरु दैनिकी गुजार्छन् उदाहरणको लागि काठमाण्डौको रत्नपार्क हेरे पुग्छ । उनीहरुको रोजगारीका लागि अब नेपालको नयाँ संबिधान सहित बन्ने सरकारले केही सोचे राम्रो होला ।
५) काठमाण्डौमा आउने मेलम्चीको पानी अब ग्यालीनमा हालेर भन्दा अरु उपायले आउला जस्तो छैन तर देशमा देशका युवाहरुलाई देशको बिकासमा अग्रसर गराई काम उनीहरुलाई देश बिकासको भावनामा जागरुक गराउन सके र उनीहरुलाई पनि त्यस्तै कुनै योजनामा लगाई कुरा भन्दा काम र सुताई भन्दा लगनशीलतामा बढी जोड दिए उचित हुन्छ कि जस्तो देखिन्छ । सायद उनीहरुले मेलम्चीको काम देखि देशमा हुने बिभिन्न विकासमुलक कामममा भाग लिए देखि देशमा बेरोजगारी घट्नुका साथै बिकासको गति पनि अलि बढ्ला कि ।
६) देशमा भएका दक्ष जनशक्ति नेपाल मै केही गर्न सक्ने क्षमता भए पनि बिदेशीन वाध्य छन् । त्यो भन्दा अर्को कुरा देशमा हुने आम्दानी भन्दा कममा बिदेशमा जीउ ज्यान समेत जोखिममा राखेर बिदेशमा काम गरिरहेकाछन् उनीहरुको आवश्यक्ता नेपालमा टड्कारो रुपमा देखिएको छ । उनीहरुलाई आफ्नै देशमा रोजगारी दिई उचित पारिश्रमीकको व्यवस्था पनि हुनु जरुरी छ ।
७) नेपाल जत्रो सानो मुलुकको विकासका लागि बैदेशिक सहयोगका नाममा करौँडौ ऋण भित्रिएको छ तर देशको बिकासमा भन्दा नेताको भुँडीको बिकासको लागि यो पैसाले उचित व्यवस्था पाएको छ । देशको लागि केही गर्छु भन्नेहरुले आफ्ना नातेदारहरुलाई भन्दा अरुलाई यसबाट बन्चित गरेका छन् । यदि अझै यस्तो भयो भने झनै कस्तो होला देशको स्थिती यो सोचनीय कुरा हुन सक्छ ।
८) नेपालका ५ बिकासक्षेत्र मध्ये एउटा बिकासक्षेत्रमा सम्पूर्ण जनशक्ति पैसा र उचित समय २ वर्ष मात्र खर्च गरे १० वर्षमा पक्कै पनि देशले नयाँ काँचुली फेर्न सक्छ ।
९) यहाँ हालसाल मात्र एउटा नयाँ दुःखदायी खबर सुन्नमा आएको छ त्यो के भने माओवादीका अध्यक्ष देखि देशका प्रधानमन्त्री सम्मले बिभिन्न नाउँ दिएर अनाधिकृत रुपमा सरकारी गाडीको प्रयोग गर्दै आईरहेका छन् भन्ने । यो कुरा सुन्नमा जति सहज भए पनि एकदमै मार्मिक लागेको छ मलाई । नेपालमा कैयौँ जनताहरु अहिलेसम्म मोटर गाडीको अनुहार समेत देख्न पाएको छैनन् तर नेता भनाउँदा महोदयहरु भने घरका व्यक्ति बिशेषलाई सरकारी सम्पति दुरुपयोग गर्न प्रोत्साहन गर्छन ।
१०) अन्य देशहरुमा देशको बिकास भएमा मात्र सम्पूर्ण जनताको जीवनस्तर माथि पुग्न सक्छ भन्ने सोचेर आफ्नो सारा सर्वस्व देशको लागि खर्च गर्छन तर नेपालमा भने यो नातावाद र कृपावादले प्रसय पाई अरु बिभिन्नवादको जन्म भए पनि केही उदाहरणीय काम गरेको पाईएन । अब नेताहरुले बोलेका बोली अनुरुप अलिकति सोच्ने हो कि ।
११) जलश्रोतको धनी देश नेपाल जहाँ उत्पादन भएको बिद्युत २ रुपैयाँ युनिट भारतलाई बेच्ने छ फेरी उही भारतबाट सोही मूल्य भन्दा बढीमा विद्युत खरिद गर्नु कुन खालको परिपाटी हो यसो गर्दा देशको आर्थिक स्तर यसले कहाँ पुर्याउने हो चिन्ताको विषय छ ।

नेपालमा भएका यस्ता यावत समस्याहरुलाई यहाँ वर्णन गरेर साकिने खालका छैनन् किनकी देशको जुनसुकै विषयमा पनि गहिरीएर सोच्ने हो भने चारैतिर समस्याले व्याप्त छन् । जस्तो नेपालमा भएका वृद्धवृद्धा महिला बालबालिका अपागं आदि कुनै वर्गको समस्या पनि उत्तिकै चासोको विषय छ । कृषि प्रधान देशमा हेर्ने हो भने किसानहरु सबैभन्दा बढी मर्कामा परेका देखिन्छन् । जहाँ उनीहरुले उत्पादन गरेका वस्तुहरुको भाउ भने नगन्य छ तर उनीहरुले प्रयोग गर्ने विउ बिजन मलखाद लगायतका बस्तुहरु भने सगरमाथा भन्दा पनि उच्च छ । यी सबै कुराहरुको विस्तृत अध्ययन गरेर सबैलाई सुलभ र सजिलो तरिकाले फाईदा हुने प्रेरणादायी काममा चालु गरे देशले बिकासको गति लिन केही समय पनि लाग्दैन भन्ने कुरामा दुईमत छैन ।

सबै मिली खुसी बाँडौ

2006-11-23T04:51:00.000+05:45

हिजो सम्म देश पीडा र बेदनामा छट्पटाई रहेको कुराले निद्रा पर्दैनथियो तर आज आएर यी सबै कुरा समाप्त भएको खुसीमा एकदमै रमाईरहेको छु । यहाँ भएका सम्पूर्ण नेपाली लगाएत नेपालको बारेमा चाख राख्ने सम्पूर्ण साथीहरुलाई्र गर्वका साथ नेपालमा शान्तिले बास पाएकी छिन् भनेर भन्दैमा मेरो दिन बित्यो । नेपाललाई बिश्वले जुन नजरले हेथ्र्यो अबदेखि उनीहरुले सकरात्मक रुपमा हेर्नै पर्ने भयो । नेपालमा भएको शान्ति सम्झौताको बारेमा थाहा नहुनेलाई यो कुरा भन्न पाउँदा मेरो नाक ठूलो हुनु त स्वभाविक नै हो तर थाहा पाएकाहरुलाई पनि दोहोर्याई तेह्याई यो कुरा गरियो भन्या ।
त्यसैगरि नेपालमा पनि धुमधाम दिपावली मनाईएछ । यो बर्षको दुई ऐतिहासिक सम्झौताहरु दशैँ र तिहार भएर एकपछि अर्को खुसीका रुपमा आए । पहिलो सम्झौतामा सारा नेपालीहरुले बिजय उत्सव मनाए भने यो पटक घरघरमा दिप प्रज्वलन गरि खुसी बाँडे । साँच्चै २०६३ सालमा सारा नेपालीहरुले दुईपटक दशैँ तिहार मनाए । यो खुशीयाली हामी नेपालीहरुका माझ सदासदाका लागि रहिरहोस् ।

सबै नेपालीहरुलाई बधाई

2006-11-21T22:06:00.000+05:45

ल है साथीहरु हो हामी सबै नेपालीहरुलाई बधाई छ अनि ढिलै भए पनि शान्ति सम्झौतामा हस्ताक्षर गर्ने नेताहरुलाई धन्यवाद छ । बिगत १२ बर्षदेखि चल्दै आएको सशस्त्र द्धन्द र प्रजातन्त्रलाई सिरानी हालेर आफ्नो भँुडी भर्ने नेताहरुले अब देशमा सदाका लागि अमन चैन कायम गराउने बिषयमा सहमति भएको छ । लामो समयसम्म बिभिन्न बहानाबाजी गरि थान थाप्दै आए पनि नेपालको इतिहासमा यहि २०६३ सालमा मात्र दुईवटा ऎतिहासिक सम्झौता भएको छ । अब भने सबै राजनीतिक पार्टीहरु मुलधारमा आएर देशलाई भलो हुने काम गर्ने कुरा कतिसम्म साँचो हुने हो हामी सबैको चासोको बिषय बनेको छ । हेर्दै जाउँ भोलिका दिनमा हामी बिभिन्न समस्याले पिडीत नेपालीहरु खुल्ला आकाशमुनी भएपनि शान्तिसँग खान र निर्धक्क भएर हिँड्न पाए यही नै हो ठूलो कुरा । Congratulation once more.........

हेरौँ मंसिर ४ गतेलाई

2006-11-21T20:23:00.000+05:45

माओवादीको यो गोप्य राजनीनि कसैले पनि बुझ्न नसक्ने खालको रहेछ भन्ने कुरा मैले पनि बुझेँ आज मात्र । काठमाण्डौको बालुवाटारमा पो सहमति भएको त बुटवल स्यागंजा, पाल्पादेखि दार्चुला जस्ता बिकट गाउँमा त सम्झौता गरेको होईन नि त्यहाँ त उनीहरुकै राज्य त हो । उनीहरुले जे जे गरे पनि छुट रहेछ त्यस भेगतिर । काठमाण्डौ उपत्यकाको खाल्डो भित्र त घर घरमा उनका छापामारलाई भात खुवाउनु पर्ने उर्दी जारी गर्ने यीनिहरु अरु ईलाकामा त यीनिहरुले रामराज्य गर्ने नै भईहाले नि । माआवादीका जीम्मेवार व्यक्तिलाई नै थाहा छैन पार्टी भित्र कसले के बोलिरहेको छ भन्ने कुरा । दिनानाथ शर्मा भन्ने कमरेड भन्नुहुन्छ बालबालिका भर्ना गरिएको छैन यो त खाली छुट्टीमा घर गएकालाई बोलाईएको हो भनेर फेरी अर्का कमरेड कुशल भन्नुहुन्छ जनसेना नपुगेर भर्ना गरेका हौँ । यस्तै दोभाषे कुराले गोलीको ग र राजनीतिको र पनि थाहा नभएकाहरुलाई किन यसरी जबरजस्ती उनीहरुको शिक्षा दिईदैछ भन्ने कुरा बुझ्न गार्हो भईरहेको छ । नेपाल सरकारको हरेक कि्रयाकलापलाई बुर्जुवा प्रणाली मान्दै आएका माओवादी अध्यक्ष प्रचन्डजीको यो कस्तो खालको जुवा हो त्यो भने उनले कहिले हामी समक्ष बुझाउन सकेनन् ।
एउटा पक्षको मात्र कुरा सुन्ने हो भने उ जहिले पनि माथि हुन्छ । चोरले म चोर भन्दैन भन्ने नेपाली उखान पनि त्यसै यति सान्ददर्भिक भएको होईन । प्रचन्ड आफूलाई घुमाएर जसरी पनि कुराले माथि पार्न त खप्पीस नै छन् । जे भने पनि टाउको हल्लाउने बानी नै रहेछ कमरेड महोदयको । यहि कारणले पनि अहिले उनको क्रेज धेरै बढेको छ संसारभर । भारतदेखि अमेरिकासम्म उनकै फोटो छापिन्छ अनि त हुने नै भए नि हिरो । झनै आफ्ना बोलीलाई व्यवहारमा ल्याएदेखि त उनलाई मानिसले कुन दर्जा देलान् ।
गल्तीलाई त गल्ती स्वीकार्दैनन् माओवादी कमरेडहरु । भटाभट् संचार माध्यममा सैनिक पोशाक सिलाईरहेको बालबालिकालाई तालिम दिईरहेको तस्वीर प्रमाणित हुँदा त हामीले त्यस्तो गरेका छैनौँ भनेर हाकाहाक्की भन्छन् । अरुलाई ढाँटे पनि आफूलाई त ढाँट्नु नपर्ने हो । कि उनीहरुले लागू गर्ने शिक्षामा यस्तै लेखिएको छ त्यो भने मलाई थाहा भएन । बिश्व समुदाय माझ आफूले बोलेका कुरा व्यवहारमा उर्तान नसकेर उल्टो दुनियाँ तसा्रउने धम्क्याउने काम यथावत् छ । उनीहरुको रणनीति के हो हामी कसैले बुझ्न सकेनाँै । अब हेरौँ मंसिर ४ गते हुने भनिएको गृहकार्य पछि कसरी काम हुँदो रहेछ ।

यस्तै भयो प्रचन्डजीको दिल्लीमा स्वागत

2006-11-19T05:05:00.000+05:45

प्रचन्डजीलाई भारतले कार्यक्रममा भाग लिन निमन्त्रणा गर्यो तर उसले आफ्नो केही उत्साह देखाएन । साँची भारतलाई थाहा थिएन कि क्या हो प्रचन्ड अहिलेका नेपालका हिरो हुन् भन्ने । देशमा शान्ति र अमन चैन कायम गर्ने नेपाललाई स्वीजरल्याण्ड बनाउने सपना बोकेर १२ बर्षको भुमिगत जीवनबाट जनतासामु आएका प्रचन्डको यो निमन्त्रणा सहित गएको पहिलो भ्रमण थियो तर कास्टिगं नै झुर भयो भन्या । उनका कार्यकर्ता पत्रकारलाई घचेटेर दशगजा पर पुर्याउन सफल भए । पत्रकारले सोधेको उत्तर भोलि दिने बाचाका साथ सँगै उनी पन्छिन खोजे भने पनि सुनियो । सँगै गएका राजदुत शिवशंकर मुखर्जी भने ४५ मिनेटमा बिशिष्ट कक्षमा पुग्ने तर निमन्त्रणा सहित गएका उनी किन सवा घण्टासम्म अल्झिएका हुन् बिशिष्ठ कक्षमा पुग्न । के भारतले यस्तो पनि गर्ने हो भन्या मलाई त चित्त बुझेन बा । निमन्त्रणा गर्ने अनि कुनै चासो नराख्ने के यो पनि भारतको सिद्धान्त हो जेहोस् प्रचन्डजी पनि राजनीति गर्न खप्पीस नै छन् । जसरी भए पनि उनी उनको कार्यक्रममा पुग्न सफल भए होलान् र आफ्ना राजनीतिक आरोह र अवरोहका कुरा गर्न सफल भए होलान् भन्ने कुरामा हामी विश्वस्त छौँ । तर उनले अँगालेको राजनीति मुलधारलाई भारतले हेला गरेर हो वा उनको अर्थ नबुझेर हो कुनै पनि ब्यक्ति उनलाई स्वागतार्थ नआएको भन्ने कुराले भने अलि चित्त बुझेन । मलाई लाग्यो जहाँका राजनीतिज्ञ पनि जीम्मेवारी बिहीन छन् । कुरा अनुसार काम गर्ने होइनन् । अब हाम्रा प्रचन्डजीले के के भने र उनको यात्रा कस्तो भयो भनेर चाही उनका वाणीले बताउलान् । सुनौँ न उनको गफ पनि ।

यही होला अख्तियारको कारवाही !!!

2006-11-18T01:47:00.000+05:45

हा ! हा !! हा !!! यही होला अख्तियार दुरुपयोग अनुसन्धानको कारवाही । देशमा कही काम गर्ने ठाउँ नभेटेर यही एउटा अख्तियारको नाउँमा खोलेको टहरोले केही पनि लाछारपाटो लाएन बा । अख्तियार कै मान्छे भ्रष्टचारी भए पछि के को गर्नु अख्तियारले कारवाही । कति घुस दिए होलान् मन्त्री भनौँदा देश माराहरुले अनि त सफाई पाई हाले नि । यो लागू नै गर्न नसक्ने कानून किन बनाएर जनतालाई झुक्याईरहेका नि फेरी । उहिले यत्रो त्यत्रो घुस खाएको भनेर मध्यरातमा छापा मार्ने अहिले यो मान्छे सज्जन हो भनेर छोड्ने यो कस्तो खालको आयोग हो ? देशमा आयोग बनेको पनि पैसा कमाउने भाँडो भएको छ । यदि यो कुरा साँचो थियो भने बिना प्रमाण किन समायौ अनि अहिले किन लुसुक्क छोड्छौ ए दलालहरु हो । ए, तिम्रा आफ्ना छोराछोरी भिडाएर नातो गाँस्यो होला त्यसैले छोडेका । हुनत देशले पाएको त्यत्रो बैदेशिक सहयोगको त बिना कुनै लेखाजोखा नराखी कुम्ल्याउन सक्ने यीनिहरु जाबो दुई करोड घुस खाएको के वास्ता भनेर छाडेका होलान् नि । देशको ऋण भने सबै जनतालाई आमाको गर्भमा आउन नपाउँदै परेर आएको छ तर धनी हुने यीनै देशमाराहरु । गाउँमा पाडो चडेर हिँड्नेहरु अहिले फेरी फेरी प्राडो चढ्ने भए । अब कुन दिन चिरन्जीबि वाग्लेको पालो परेको होला सफाई पाउन । आफू पदमा हुँदा आफ्नो कुकुरलाई त body guard (अगं रक्षक) राखेर पैसा तह लगाउनेहरुलाई देशको विकास र जनता भोकभोकै मरेको के चिन्ता । पहिला पहिला त यो अख्तियारले राम्रै गर्न लाग्यो क्यारे भन्ने आशा जागेर उसका नाउँमा एउटा गजल भने पनि लेखिएको थियो अब त यसको अर्थै रहेन भन्या तैपनि यहाँ राखिदिएको छु ।

भ्रष्ट गरि नेताहरुले यहाँ नोट तापेपिछ
थाहा पाए होलान् बल्ल खबर बढाई छापेपिछ
खानु खाए मौका हुँदा अरु उनलाई के को वास्ता
म त अब ढुक्क भएँ भनि पद हापेपिछ
जाडो गर्मी थाहै छैन सँधैभरि न्यानै न्यानो
बार्है महिना बार्हैकाल मलमल सिरक खापेपिछ
गरीबलाई रुवाई रुवाई सधै माथि चढे यीिन
देखे होलान् बाहुको बिहे अख्तियारले समातेसी

यस्ता कुनै जीम्मेवारी बिनाका मानिस देशमा भएपछि कहिले हुनु देशको विकास । भैगो यीनिहरुको नाम सुन्यो कि दिमागले केही सोच्न सक्दैन भोलि परिक्षा भएकोले यीनिहरुको कुकृत्यमा नअल्झिउ कि जस्तो लाग्यो । हामीले जति कराए पनि केही हुने होईन के गर्नु यो सतीले सरापेको देश राम्रो गर्नेको कहिले भलो हुँदैन जे छ यीनै भ्रष्टचारीको छ ।
Photo source: Kantipuronline.com

रायमाझी आयोग माल्दाई र पुष्पकमल

2006-11-17T21:10:00.000+05:45

देशमा आयोग खोल्ने र कारबाही चलाउने कुरा पनि गफै भयो । माल्दाईले पनि एउटा के जाति शाही आयोग कि खाई आयोग भन्ने खोलेर देशका जनतालाई कम्ता तसा्रएका होईनन् । त्यसको सबैभन्दा मुख्य तारो भएका थिए घरी सक्षम ठहरिने र घरि असक्षम ठहरिने तत्कालीन प्रम शेर बहादुर देउवा जी । कुखुरालाई चारो हाले जसरी घरी दरवार बोलाउने घरि जेल पुर्याउने खेल पनि कम्ता लज्जास्पद थिएन । देशमा उर्लिएको जनलहरले उनलाई धेरै लामो समयसम्म जेलमा त बस्नु परेन तर जेलबाट निस्कने बित्तिकै उनी पनि धेरै बाठो भएर अमेरिकामा के के न पाईन्छ भनेर आँखा चिम्लेर जाँदो भए । समय र परिस्थिती अनुसार काम गर्न नसक्दा उनले पनि अमेरिकामा कालो झण्डाको स्वागत खाएर आफ्नो मुख आफै छोपेर फर्कनुपर्यो । सत्रसाल भाग दुईलाई तह लगाउने सुरले जनआन्दोलन भागदुईले उल्लेखनीय भुमिका खेल्यो । कैयौँ राष्ट्रप्रेमीहरुले आफ्नो ज्यानको आहुति दिएर नै यसका लागि डटेर लडे र अन्ततः सफलता हात लागेरै छोड्यो । कैयौँको ज्यान गयो कैयौँ घाईते भए यसको सम्पूर्ण दोष तत्कालीन राज्यसंचालनका नाममा देश बिदेशबाट झिकाएर मन्त्री बनाईएका धुपौरे मन्त्रीहरुलाई जान्छ । "जसले हान्यो उसले जान्यो" भन्ने नेपाली उखान यति बेला आएर साँचो सावित भएको छ नेपालको इतिहासमा । मर्ने मर्यो मार्नेले मार्यो अब कसलाई यसको लेखाजोखा राख्ने चासो । कारबाही चलाउने नाममा खुलेको यो रायमाझी आयोगले पनि सबैलाई बोलाएर परिचय लियो । तर उसले बयान लिएको भनेर आफ्नो ढ्वागं फुकिरहेको सुन्दा कुन्नी के जाति गर्नेलाई भन्दा देख्नेलाई लाज भने जस्तो मलाई त यसको नाम सुन्दा पनि लाज लाग्छ । मैले धेरै पटक आफैलाई यी प्रश्नहरु सोधिहेरे तर उत्तर भने पाईन । के रायमाझी आयोग साँच्चै प्रतिगमनकारीरुलाई कारबाही गराउन स्थापना भएको हो त? यदि हो भने यसले बयान लिएकाहरुलाई के कारबाही गर्यो ? उच्च ओहदा भएकाहरुले गरेको अत्याचारको प्रतक्ष्य असर जसले जन आन्दोलनका नाममा आफ्नो ज्यान गुमाउन र घाईते भएकाहरुलाई परेको छ तर उनीहरुका परिवारले खै के पाए ? के एकदिन रायमाझी आयोगको दैलोमा पाइला राख्दैमा गरेका गल्तीहरु सबै माफी गर्न लायक छन् ? बोलाएर प्रमाण जुटाईसकेपछि आफ्ना कारबाही अगाडी बढाउन नसक्ने पनि कतै संस्थागत रुपमा खोलिएको कार्यालय हुन्छ ? कि यो कहिले पनि न देखेका व्यक्तिहरुसँग हात मिलाउन र सँगै बसेर चियापान गर्न बोलाईएको स्वागत कार्यक्रम जस्तै हो?
यस्ता प्रश्नहरु कति छन् कति तर उत्तर पाउने कमै आशा छ । त्यही भएर पनि होला माल्दाईले पनि रायमाझी आयोगलाई लोप्पा खुवाएका । कारण स्पष्ट नै छ उनलाई किनकी बोलाएर बयान लिएकालाई त केही लछारपाटो लाउन नसक्नेहरुको सामु जानु उनले उचित ठानेनन् क्यारे ।
माल्दाईले जस्तो अन्याय र अत्यचार नेपालमा बिभिन्न नाम दिएर राजनीति गर्नेहरुको पनि कम्ता थिएन । सरकारी पक्षबाट माईलाको अन्याय कति भएको थियो त्यो त इतिहासले कहिले पनि भुल्नेछैन । उता अहिले नेपालका जल्दाबल्दा नायक श्री प्रचन्डजी पनि राजनीतिका नाममा निर्दोष मानिसहरुसँग राज गर्न कम्ता निपुण छैनन् । मुखमा राम जप्ने र भित्र भित्र भएका गल्ती कमजोरीहरुलाई बिनावी भनेर दौडन उनलाई पनि भ्याई नभ्याई छ । यत्रा दुई करोड पचास लाख भन्दा बढी नेपाली जनताका सामु आफूले गरेको बाचाको उलंघन हुँदा पनि केही नबोली बस्ने र साना भन्दा साना कुरामा फरेव खेलेर सबैलाई भ्रममा राख्न कसरी सकेका होलान् । जनयुद्ध नाम दिएको यो १२ वर्षमा कति निर्दोषको ज्यान गयो कैयौँका चुरा फुटे सिउँदो उजाडियो यो कुरा त एउटा मानवले आफ्नो मानवीय धर्म सम्झेर पनि बुझ्नु पर्ने हो । जसले जसरी र जुन तरिकाले जनतामा राज गरे पनि किन यो मान्छेको बली चढाउने खेलको अन्त्य गर्न नसकेका हुन् भन्ने कुराको चाही हामी निर्दोषले कहिले नबुझ्ने सुत्र रहेछ । अहिले पनि धमाधम नावालक केटाकेटीहरुलाई आफ्नो सेनामा भर्ना गरिरहेको खवर पनि प्रशस्त सुन्नमा आईरहेको छ । यदि प्रचन्ड साँच्चै अब नेपालको हित हुने काममा जनतासामु छाती खोलेर खुल्ला दिलले आएका हुन् भने अरुका दिल जलाउने काममा किन अरुलाई प्रोत्साहन गर्छन । जनताले चाहेमा र उनीहरुको सहयोग भएमा जस्तो पनि काम गर्न सकिन्छ भन्ने कुरा त स्पष्ट रुपमा सबैलाई थाहा भएकै छ । राजा ज्ञानेन्द्रलाई जसरी यदि कुनै दिन रायमाझी आयोगले प्रचन्डलाई पनि १२ वर्षको जनयुद्धकमा क्रमममा भएका कमी कमजोरीहरुको छानबिनको लागि पत्र काटेमा यसको उत्तरको आशा नगरे पनि होला । माओवादीका राजा पुष्पकमल दाहाल र दरबारका राजा ज्ञानेन्द्र शाह दुबैले कहिले पनि जनताको भावना अनुरुप काम नगरेको कुरा नेपाली जनता सबैलाई थाहा भईसकेकॊ छ । यदि अब प्रचन्ड साँच्चै जनतासँग सहकार्य गर्न चाहन्छन् भने माल्दाईको व्यवहार नगरे धेरै राम्रो हुन्छ होला ।

के सहमतिमा हस्ताक्षर यस्तै गर्ने विषयमा भएको थियो ?

2006-11-17T03:21:00.000+05:45

परिवारमा रुवावासी
छापामार भर्ना गर्न प्रलोभन

काठमाडौं, कार्तिक २९ - माओवादीले आर्थिक प्रलोभनमा पारी छापामार भर्ती गर्न थालेका छन् । उनीहरूले मासिक तलब ८ हजारसम्म पाइने र पछि नेपाली सेनामा गाभिने लोभ देखाउँदै छापामार भर्ना थालेका हुन् ।
प्रलोभनमा परी तेह्रथुमको तीन गाविसका ४२ युवायुवती मंगलबार राति घरबाट भागेर इलामको माओवादी शिविरतर्फ गएका छन् । उक्त समूहमा गएका तीन महिलामध्ये एक अपांगसमेत रहेको पिप्ले गाविसका पूर्वअध्यक्ष ज्ञानबहादुर खत्रीले बताए ।

पिप्ले गाविसबाट मात्रै २२ जना गएका छन् । परिवारले रोक्ने डरले उनीहरू राति १२ बजे घरबाट भागेर गएका थिए । भागेर जानेमा विद्यार्थी सिंहवाहिनी मावि कक्षा ९ का रमेश गडतौला, म्याङलुङ क्याम्पसमा अध्ययनरत महेन्द्र गुरागाईंसहित रहेको स्थानीय खडानन्द गडतौलाले बताए ।

वैदेशिक रोजगारका लागि भिसा आइसकेका पिप्लेका गोपाल दाहाल ८ हजार तलब पाइन्छ भने किन विदेश जाने भन्दै इलामस्थित माओवादी शिविर गएका छन् । त्यस्तै पिप्ले-३ कै छविलाल दर्जी मासिक ८ हजारको प्रलोभनमा परी घरमा एकवर्षे छोरो र श्रीमतीलाई थाहै नदिई शिविर छिरेका छन् ।

सर्लाहीका दर्जनौं गाउँबाट सयौं युवा छापामारमा भर्ती भएका

छन् । माओवादीले सय अमेरिकी डलर तलब र पछि नेपाली सेनामा भर्ना गरिने लोभ देखाएपछि हजारिया, राजघाट, लालबन्दी, नेत्रगन्जलगायत गाविसबाट युवाहरूको ओइरो लागेको छ । भर्ना अभियान चलाएको हल्ला जिल्लाव्यापी छ । भर्ना भएर र्फकेका एक युवकले माओवादीले सामान्य तालिम दिएको बताए । अहिले हरिऔनस्थित चिनी मिलमा सामान्य तालिम दिएको र पछि सिन्धुलीमा विशेष तालिम दिइने जानकारी गराइएको उनले बताए । जिल्ला इन्चार्ज प्रभातले पार्टीद्वारा घोषित युनिफाइड संगठनात्मक अभियान अन्तर्गत संगठित गर्ने काम मात्र भएको बताए ।

चुनाव हुने भएपछि संगठन बढाउने अभियानमा लागेको भन्दै उनले भने- 'संगठित गर्ने, शुद्धीकरण गर्ने र कार्यकर्ता बढाउने क्रम जारी छ, जबर्जस्ती छापामार बनाउने काम भएको छैन ।'

यस्तै संखुवासभामा सोम, मंगल र बुधबार मात्र थप ३८ भन्दा बढी युवा माओवादी छापामारमा भर्ना भएका छन् । भर्ना भएकी सावित्रा पराजुलीलाई खोज्न आएकी उनकी आमा तुलसालाई माओवादीले जिल्लाको आँखीभुइँ पुगेको अवस्थामा टेलिफोनमा बुधबार दिउँसो कुरा गराएका थिए । माओवादी जिल्ला कमिटी सदस्य सविना भट्टराईले दबाबमा भर्ना नगरिएको दाबी गरिन् । उनले दिदिङ-२ बाट २६ गते लिइएका चार किशोरीलाई बुधबार फिर्ता पठाएको बताइन् । 'अभिभावकले नमान्दा नमान्दै पनि भर्ना हुन आउँछन्,' दिदिङ इलाका सचिव बबिताले भनिन् ।

भोजपुरका सयभन्दा बढी विद्यार्थीलाई माओवादीले छापामारमा भर्ती गर्न लगेका छन् । जालपा निमाविका शिक्षक भरत राईका अनुसार खाटाम्मा, चौकीडाँडा र दक्षिण हसनपुरका विद्यार्थीलाई उनीहरूले लगेका हुन् । माओवादीका भोजपुर सहइन्चार्ज निकासले जनवर्गीय संगठन र मोर्चामा आबद्ध सदस्यलाई पूर्णकालीन बनाइएको भन्दै कसैलाई पनि जबर्जस्ती नलगिएको दाबी गरे ।

जबर्जस्ती

उता मोरङ सुन्दरपुर र दुलारी गाविसका १२ भन्दा बढी स्कुले विद्यार्थीलाई माओवादीले छापामारमा भर्ना गर्न बुधबार घरबाट जबर्जस्ती लगेका छन् । छोराहरूलाई तत्काल छाड्न माग गर्दै अभिभावकले सलकपुरस्थित माओवादी पूर्वी कमान्ड कायर्ालयमा एक घन्टा धर्नासमेत दिए । माओवादीले विद्यार्थीहरूलाई अभिभावकसँग भेट गर्न नदिई ट्रकमा हालेर इलामतर्फ लगेको प्रत्यक्षदर्शीले बताए । जबर्जस्ती लगिएका विद्यार्थीहरूमा पञ्चायत मावि गोठगाउँ कक्षा १० मा पढ्ने सुन्दरपुरका सन्तोष लामिछाने, कक्षा ८ का विष्णु दाहाल, साञ्जीलाल उच्च माविमा पढ्ने दुलारीका मनोज गिरी तथा राजदेव चौधरी, कमल विश्वकर्मा, राजु अधिकारी, भरत तामाङ, सानु मिजारलगायत छन् ।

समाचार नलेख्न धम्की

घटनाको समाचार संकलन गर्न पुगेका पत्रकारद्वय गोरखापत्रका अम्बर खडका र स्थानीय उद्घोष दैनिकका सुमन पुरीलाई माओवादीले त्यसबारे समाचार लेखे 'जे पनि गर्न सक्ने' भन्दै धम्क्याएका थिए । दुलारीका 'गाउँ जनसरकार प्रमुख' तुलसी सिम्खडा र सुन्दरपुरका अग्नि सिटौलाले त्यस्तो धम्की दिएको उनीहरूले बताए ।

परिवारमा रुवावासी
बाँके-बर्दियामा गाउँबाट माओवादीले प्रलोभन दिएर र जबर्जस्ती छोराछोरी छापामारमा भर्ती गर्न लगेपछि परिवारमा रुवावासी हुन थालेको छ । नेपालगन्जबाट २५ किलोमिटर उत्तर कोहलपुर गाविस खडकवारस्थित नेपाल राष्ट्रिय निम्न माध्यमिक विद्यालयका १३ बालबालिका लगिएका छन् । चार कक्षामा पढ्दै गरेका बालबालिकालाई समेत लगिएको छ । उनीहरूले अभिभावकलाई जानकारी नदिई स्कुलबाटै बालबालिका लगेकाले अभिभावक र शिक्षकहरू चिन्तित छन् ।

कोहलपुरबाट उत्तर जंगल छेउको खडकवार र नयाँबस्ती गाउँबाट मंगलबार पाँच जनालाई लगेका छन् । कोहलपुर-४ र ५ बाट बुधबारसम्म करिब सय जनालाई माओवादीले लगेको स्थानीय बासिन्दाले बताए । शमशेरगन्जस्थित राम माविका चार छात्र र एक छात्रा तथा ज्ञानज्योति माविका एक विद्यार्थी लगेका छन् । बर्दियाको आदर्श मावि मोतीपुरका ११ विद्यार्थीलाई लगेका छन् । तीमध्ये चार छात्रा छन् । बाँकेको गौघाटबाट छ जना र बर्दियाको सानोश्रीबाट छ जनालाई लगेका छन् । बर्दिया मोतीपुर-७ की १४ वषर्ीया स्वस्तिका चौधरीलाई माओवादीले लगेपछि परिवारमा रुवावासी चलेको छ । आमा चुनिया चौधरीले भनिन्- 'खान मन लाग्दैन, दिनरात पीर लागिरहेछ ।' माओवादीले सन्तान लगेपछि कतिपयका बाबुआमा ४/५ दिनदेखि भोकै छन् । बर्दियामा हजारभन्दा बढी युवायुवतीलाई जनमुक्ति सेनामा जागिर दिने आश्वासन दिँदै माओवादीले सुर्खेत र कैलालीतर्फ लगेका छन् । जिल्लाको सानोश्री, ताराताल, पदनाहालगायत राजापुर टप्पुबाट लगेको स्थानीय स्रोतले कान्तिपुरलाई बतायो । स्रोतका अनुसार बुधबार सानोश्रीबाट मात्रै चार वटा ट्रकमा राखेर युवायुवतीलाई सुर्खेत र कैलालीतर्फ लगिएको छ । रामेछापमा गोठगाउँ-३ बाट लगिएका दुई किशोरीका अभिभावकलाई माओवादीले भेटसमेत गर्न दिएका छैनन् । १३ वषर्ीया सम्झना बुढा र १४ वषर्ीया सानु तामाङका परिवारमा रुवावासी छ ।
Source: http://www.kantipuronline.com/kolnepalinews.php?&nid=91577

फेरी अर्को विवेकको हत्या

2006-11-15T02:33:00.000+05:45

कोटेश्वका ८ वर्षिय बालक विवेक लुँइटेलको हत्या भएको खबर सेलाउन नपाउँदै फेरी पनि अर्का धेरै विवेकहरुको हत्या भएको समाचारले एकदम स्तब्ध बनाएको छ । निर्दोष बालक विवेकको हत्यामा संलग्न हत्याराहरुलाई कहाँ र कुन हदसम्मको कारबाही भईरहेको छ भन्ने कुरा अहिले कसैलाई पनि थाहा छैन । नेपालमा मानिस मार्नु र मर्नु भनेको एउटा कमिलो मर्नु भन्दा पनि सामान्य कुरा भईसक्यो । बालक विवेकको हत्याकी मुख्य नायिका पटेनी लामा अहिले कुनचाहीँ पुलिस अफिसरको ओछ्यान तातो पारेर सुतिरहेकी छिन् त्यो उनैलाई थाहा होला । यसले हत्या गरेको हो भन्ने सम्पूर्ण प्रमाणहरु जुटाउदा समेत घटनालाई अझै रहस्यमय बनाई ढाकछोप गर्न प्रहरी प्रशासनले कम्ती भूमिका खेलेको थिएन । महँगा रक्सी र बिभिन्न परिकारमा प्रशासनका जिम्मेवार व्यक्तिहरुलाई भुलाएर आफ्नो सानो स्वार्थका लागि मानिसको ज्यान नै लिन पछि नपर्ने हत्याराहरुलाई किन प्रोत्साहन ? आफ्नो पदिय जिम्मेवारी र मानवीय दायित्व के हो भन्ने कुरा अलिकति पनि महसुस गर्न नसक्नेहरु किन देशको ढुकुटी रित्याएर बसिरहेका छन् ? आखिर यीनिहरु पनि त जनताले नै पालेका त हुन् । जनताको सेवा गर्न बसेकाबाट जनताकै कुभलो हुने काम हुन्छ भने देशको विकास कुन तन्त्रले अगाडि बढाउन सक्ला ।
पोखरामा दुईजना दाजु बहिनीलाई भिरबाट खसालेर हत्या गरियो (बहिनी भने भेटिन सफल भईन तर अझै उनको स्थिती कस्तो छ भनेर कसैलाई थाहा छैन भने दाईको लास सम्म पनि भेटिएको होईन) । सुन्दा पनि जीउ नै काँप्ने यस्ता खालका अपराध गर्नेहरुलाई उचित दण्ड र सजाय दिलाउन नसक्दा दिनानुदिन यस्ता श्रृखंलाहरु दोहोरिरहेकाछन् । आज फेरी त्यसतै भवानीयापुर ७ बाँकेका ९ वर्षिय बालक सद्याम साही कार्तिक १२ गते छिमेकीको अपहरणमा थिए तर उनलाई हिजो गाउँकै राकेशकुमार साहीको बगैँचामा मृत अवस्थामा फेला परेको खबर प्राप्त भएको छ । उनकै छिमेकी अर्बेन्दकुरमा बर्माले अपहरण गरेकै रात हत्या गरेको स्वीकार गरेका थिए भन्ने पनि उल्लेख गरिएको छ । निर्दोष बालक बिनाकारण अपहरण गर्ने र फिरौती रकम मागी हत्यालाई चरम बिन्दुमा पुर्याउनेलाई किन प्रशासनले उचित कारबाही गर्न नसकेको हो यो भने अति नै रहस्यमय बनेको छ । अझै पनि आफ्नो उचित संयन्त्र लगाई अपराधीलाई उचित कारवाही नगर्ने हो भने देशले अझै कति निर्दोष बालबालिकालाई गुमाउनु पर्ने हो यो एकदमै चिन्ताको विषय बनेको छ । हामीले कहिले देख्न पाउने होला पटेनी लामा अर्बेन्दकुमार बर्मा पप्पु मण्डल आदि जस्ता कुख्यात अपराधीहरुलाई प्रशासनले सजाय गरेको ?

नेपालको कानून पशुपतिनाथ नै जानून्

2006-11-13T16:47:00.000+05:45

त्यसका बाउको समझदारी भयो भयो भनेर त सबैजना चिच्याईरहेका छन् । देशका टाठाबाठाहरुलाई दशैँ आयो जस्तो भईरहेको होला । केही न कामका भाषण र सभाहरु गरेर समय बर्बाद गरिरहेछन् । बाहिर बाहिर शान्तिको ढ्वागं फुकेर भित्र भित्र जनता सताउने खेल पनि कम्ता रिस उठदो छैन यार । उता प्रचन्ड भन्ने मान्छे नै छैन यो सबै झूठो हो भनेर दोधारमा पर्नेहरु पनि अहिले तिनै प्रचन्डलाई काँध हाल्न पछि परेका छैनन् । यो समाजमा जो आफू अगाडी पर्छ उसलाई खुट्टामा ढोगीदिने र पछाडि पर्ने बित्तिकै धारे हात लागाउने बानी कै उपज होला यो । भनिन्छ (all good deeds erases bad deeds) हरेक राम्रा कामहरुले नराम्रा कामहरु मेटाईदिन्छ भनेर । तर अझै पनि आफ्ना गल्तीहरु दोहेर्याई तेहेर्याई गर्न पछि परेका छैनन् । एकपटक छापामा सम्म आएको थियो प्रत्येक घरमा १० देखि १५ जना माऒवादी पाल्नुपर्ने रे भनेर । अध्यक्षजीले भने उनको कार्यक्रम अहिले नहुने घोषणा गर्दा पनि उनका कार्यकर्ताहरु भने घरघरमा खाना खान पाउनुपर्ने र सुत्न पाउनुपर्ने माग राख्दै अरुलाई सताउन छाड्ने होईनन् । अब त देशमा कति सजिलो भयो भने जसलाई बास बस्न मन लाग्यो म यो पार्टीको यस्तो कामको लागि आएको हो खान र बस्न दिनुपर्यो भने भईहाल्ने । सहमति बिपरित जसले काम गर्छ ऊ कानूनको भागिदार हुन्छ भन्ने पनि सुनिएको थियो तर "नेपालको कानून पशुपतिनाथ नै जानून्" झैँ भईरहेको छ ।
साँच्चै अब त विजय जुलुस र नाराहरु पनि सकिए होलान् नि कि अझै खाइँदैछ ५ तारे होटलमा सेकुवा र ह्वीस्की ? अब त आफूले बोलेको काम तिर लाग्नुपर्ने हो नि सबैजना । उनीहरुले पत्रपत्रिकामा राजालाई यसो गर्यौँ र उसो गर्यौँ भनेर जति चिच्याए पनि के राजा चाहीँ कानमा तेल हालेर बसेका होलान् र शासन, सत्ता, र सुन्दरी यी तिनै कुराले त नपुगेर संसारभर व्यपारको नाउँमा सुर्ति देखि मुर्तिसम्म व्यापार गर्न भ्याउने राजाका हातमा पक्कै पनि दही जमाईएको छैन होला । उनले पनि आफू चेकमा नपर्ने गोटी कुनै पनि तत्व लागाएर चलिरहेका छन् भन्ने कुरामा कुनै शंका गरिरहनु पर्दैन । देशमा लोकतन्त्र आयो अब गणतन्त्रका पक्षमा काम गर्नुपर्छ भन्नेहरु आफ्नो हातमा भएको सत्ताको समेत सदुपयोग नगरी राजालाई कहाँ राख्ने भनेर ठाउँको खोजीमा लागिरहेको देख्दा भने अचम्म लाग्छ । त्यत्रो ४० हजार रोपनी जग्गादेखि लिएर देश बिदेशमा समेत व्यापार व्यवसाय गर्दै आएका राजालाई पनि ठाउँ मिलाईदिने नेपालमा राजनीति गर्ने महोदयहरु पनि कम्ता दयालु हैनन् । यसैगरी एउटा पक्षले कुरा मात्रै गरेर बसिरहने हो भने देशमा फेरि अर्को आतंका मच्चिन बेर छैन (मेरो भनाईको अर्थ के हो भनेर त भनिरहनु जरुरी छैन किनकी अब नेपाली जनता आँ गर्दा अलंकार बुझ्ने भईसकेका छन्) । सबैजना अब मुख भन्दा काम तिर लागे सबैको भलो हुने देखिन्छ ।

गिरिजाको चाहना र माओवादी राजनीति

2006-11-12T05:06:00.000+05:45

"त्यही त मलाई पनि अचम्म लाग्छ यी सबैकुरा मै प्रधानमन्त्री भएको बेलामा मात्र सबैकुरा हुन्छ । त्यत्रो बाढीले गाउँ िसंगै बगायो फेरी के जाति कता यो डिँगो कि के िसंगो भन्ने रोग पनि आएको छ रे" यस्तै सुस्केरा हाल्दै गिरिजाजी ले बिबिसी नेपालीसेवामा भनेका थिए । त्यो त हामी सबैले देखे भोगेकै कुरा हो तर मलाई के कुरा मन पर्यो भने उनले आफ्ना कमजोरीहरु यी हुन म देशमा प्रधानमन्त्री हुँदा यस्तो हुन्छ भनेर साँचो बताए त्यही बेला मलाई जय गिरिजा भन्न मन लग्यो र मनमनै भनेँ पनि । यी प्राकृतिक भौतिक क्षतिको लेखाजोखा राखेर त के पत्ता तर पनि अहिले उनी प्रधानमन्त्री हुँदा एउटा ऐतिहासिक उपलब्धि नेपाललाई भएको छ नेपालीहरुले बिजय उत्सव मनाउन पाएका छन् । बल्ल भने मन्त्रीजीको १६ कक्षा पढेको योग्यताको कदर गर्न सुहाउछ कि जस्तो भएको छ । तर अझै पनि समस्याको समाधान भने हुने छाँट भने देखिएको छैन । एउटाले अर्काको बारेमा कुरा काट्ने र खुट््टा तान्ने प्रबृति अझै हावी भएका कुराहरु धेरै सुन्नमा आएको छ । जस्तो केपी ओलीले माधव नेपालको कुरा काट्यो रे माधवले रामचन्द्रको आदिआदि । यस्तै खिचातानी भईरहने भने हो भने त नेपालको राजनीति समस्या समाधान हुनुको सट्टा झन् उग्र रुप लिने कुरा निश्चित छ । जंगलमा राजनीति गर्नेहरुले पनि कम्ता मोज गर्न पाएका छैनन् यतिबेला । राजनीतिका नाममा अबोध बालबालिकाहरुलाई प्रयोग गर्दै आएकाहरु झन् अहिले खुलम्खुल्ला पढाई नै बिगारेर जबरजस्ती बिना उदेश्यको भाषण सुन्न कानमा माईक घुसारिँदैछ । हुँदैन र सक्दिन भन्दा पनि आफूलाई जे मन लाग्गो जसरी मन लाग्यो उसरी राजनीति गर्दै आएकाहरु अब चाहीँ आफूले गरेका त्यस्ता दुष्प्रयासहरुको अन्त्य गर्ने हो कि ।
गिरिजाको मर्ने बेलासम्म पनि एउटै चाहना थियो माओवादी सँगको वार्ता सफल होस् भन्ने । उनको कुरा कागजमा पूर्ण भयो तर व्यवहारमा भने उनको कसरी काम गरि यी १२ वर्षसम्म बिग्रीएको जनतालाई घरीघरी धोका दिएको र अनाहकमा ज्यान गुमाउनु परेको व्यथाहरु हलुका पार्न सक्ने हुन् त्यो भने हेर्न हामी सबै लालाहित छौँ ।

घुम्दा घुम्दै

2006-11-11T06:22:00.000+05:45

वेबहरुमा घुम्दा घुम्दै एकजना मित्रको केछयार भन्ने साईटमा पुगेँ त्यसमा मलाई तलका दुईकुरा देखि सार्है घत लागेर यसमा राख्न मन लग्यो ।

परिवर्तित समाज (A Changing Society)
एक समय यस्तो थियो जुन समयमा मानिसहरु आफ्नो घरको ढोकामा लेख्ने गर्थे अतिथि देवोः भव
त्यसपछि ः शुभलाभ
त्यसपछि फेरी ः तपाईलाई स्वागत छ
फेरी अहिले त ः कुकुर देखि सावधान

Is It True?
A baby fish asked her mother: Why can't we live on land?  Mother Fish replied: Land is not the place for FISH, it's made for SELFISH.

नेपालको इतिहासमा दश वर्ष

2006-11-11T04:39:00.000+05:45

धेरै समय पहिलादेखिको इतिहास पढ्न र लेख्न त मेरो खोपडीले भ्याएन तर मलाई सरसर्ती केही यस्ता समयहरुको भने जानकारी छ जुन समयममा नेपालमा सानाठूला परिवर्तनहरु अवश्य भएका थिए । दिन महिनाको कुरा नगरौँ तर साल भने २००७ साल २०१७ साल २०२७ साल २०३६ साल २०४६ सालमा नेपालको राजनीतिमा धेरै भुकम्पहरु गएका कुरा त मलाई भन्दा पनि बढी तपाईहरु सबैलाई थाहा भएकै कुरा हो । त्यस पछिको एक दशक पछि अर्थात २०५८ सालमा भने नेपालको इतिहासमा कहिले पनि नमेटिने एउटा नरसंहार भयो जहाँ एक रातमा राजदरबार जस्तो चारैतिर सुरक्षाकर्मीहरुले घेरिएको ठाँउमा एउटा बंश नै सखाप हुने गरि कालो रातको घटना घट्यो । यस घटनाको मुख्य भिलेन को हो भन्ने कुरा त हामी सबैले चिने जाने र देख्दै आएका पनि छौँ तर गोलीको अगाडि बोलीको महत्व अलि कम हुनाले हामीले ओकल्न चाहेका आफ्ना कुण्ठाहरु पनि आफूभित्रै दबाउन बाध्य भएका छौ । त्यसपछिको कुकृत्यले भने नेपाली जनतालाई अर्को परिवर्तन ल्याउन एक दशक सम्म पर्खनु परेन । आधा दशक नबित्दै देशले नयाँ परिवर्तन पाएको छ त्यो हो हालसालै आएको लोकतन्त्र अर्थात लोकले चाहेको शासन प्रणाली र युद्धरत पक्ष र सरकारीपक्षको सहमति । अब भने हामी सबैले सजग र सचेत भएर काम गर्नुपर्ने बेला आएको छ । समय र छालले कहिले पनि पर्खदैन भन्ने कुरा पनि ध्रुवसत्यनै हो । यदि यो समयको दुरुपयोग भयो र यसमा पनि जनताले नचाहिने समस्या र सास्तीहरु पाईराखे भने नेपालमा राजनीति गर्नेहरुले कहिले पनि माफी पाउने छैनन् । आफ्ना सम्पूर्ण बितेका पीडा र घाउहरुलाई विसर्िएर अब आउने नयाँ दिन र सुनौलो भविष्यको कल्पनाको प्रतिक्षामा छन त्यसैले अब आउने दिनहरुमा बिरह र बेदनाका सन्देशहरु लेख्ने दिन नआई मेलमिलाप र भाईचाराका कुराहरु गरेर सभ्य समाजको निर्माणमा लागेदेखि कति रमाईलो हुने थियो होला ।

नेपाल नै भनेर चिनाऔँ

2006-11-11T03:34:00.000+05:45

नेपालमा लोकतन्त्र आयो सबै नेपालीहरुलाई दशैं आएको भन्दा पनि बढी खुशी लाग्यो । सबैका मन हलुका भए आँखामा आशाको किरण छायो । त्यसैगरि अर्को खुशी तिहार बनेर आयो माओवादी र सरकारबिचको सहमती । सबैले हर्षोल्लास मनाए । घर घरमा खुशीयाली बाँडे आफ्ना मन खोलेर कुरा गरे । साँच्चै कति रमाईलो क्षण हगि । परदेश गएको छोरो वषौँ पछि घर फर्केर आए जस्तो पुस माघको जाडोमा घामको किरण ले स्पर्श गरेजस्तो उजाड वनमा वसन्त आएजस्तो यस्तै यस्तै खुशीयालीहरु मनाईरहेका छन् सारा नेपाली जनताहरु । एउटा कागजमा लेखिएको सहमती देखेर त यस्तो रमाउने नेपालीहरु साँच्चै मुखले बोलेका जति कामहरु यीनिहरुले व्यवहारमा देखाउने हो भने त धन्य धन्य भन्दै पुकार गरिरहने थिए होलान् ।
सहमति त भयो मनको लड्डु त घिउसँग खाए सबैले । १२ बर्षसम्म माओवादी ले बिभिन्न कारवाहीका नाममा निर्दोष जनतालाई दिएका सास्तीहरु त्यसैगरि सरकारी पक्षले पनि बिभिन्न नाम दिएर गाउँमा हलो कोदालो गरेर जीविकोपार्जन गरिरहेका गरीब किसान निमुखा शिक्षक बिद्यार्थी आदिले पाएका चोटहरुको अन्त्य भयो कि भन्ने कुरामा हामी आशा बाहेक केही गर्न सक्दैनौँ । हुनत कागजी सहमतीले मात्र देश र समाजको विकास हुन सक्दैन भन्ने कुरा पनि सबैलाई थाहा छ । राजनीति दलहरुको देशलाई १० बर्षमा जापान बनाउने र माओवादी अध्यक्ष प्रचण्डको १० देखि २० वर्ष भित्रमा स्वीर्जल्याण्ड बनाउने सपना पनि कम ठूलो होईन तर म भन्छु आफ्नो देशलाई अरुको देशसँग तुलना नगरिदिनस् खाली यो देश नेपाल हो नेपाल नै भनेर संसारभर चिनिने गरि काम गरेर देखाएमा नै हामी सारा नेपालीहरुको शिर उच्च हुनेछ ।

जय लोकतन्त्र

2006-11-08T02:37:00.000+05:45

भरखर मात्र समाचार प्राप्त भयो लामो समय सम्म प्रतिक्षारत वार्ता आज निर्णायक भयो भन्ने । हुनत दुई भिन्दा भिन्दै सोचाई भएकाहरुलाई एकै धारमा ल्याउनु साजिलो कुरा थिएन तर हाम्रा नेता महोदयहरुको एउटै विषयमा अल्झिरहने र एउटा भए पनि सिट मलाई बढी चाहिन्छ त्यसले टाउको खाए मैले पनि टाउकै निल्न पाउनुपर्छ भन्ने खिचातानीका बावजुद पनि यो ऐतिहासिक सम्झौता भएको छ यसले कतिसम्म मुर्तरुप दिई चर्किरहेका नेपाली जनताहरुका दर्दनाक छातीहरुमा कति हदसम्म मलम लगाउन सक्ने हो त्यो भने हेर्न बाँकी नै छ । हुनत नेपालमा जे जति सम्झौता र कानूनहरु छन् ती आजसम्म खाली कोरा कागजमा मात्र सीमित भएको पाईएको छ । तर अब भने माओवादीको यो १२ वर्षसम्मको युद्ध अनि राजनीति दलहरुले गरेका गल्तीहरुको आत्म आलोचना गरि सुन्दर नेपालको सृजना गरेर ठिक छ ठिक छ भन्दै मुन्टो हल्लाएर लाखौँ जनता भोकभोकै मरिरहेको हेर्न सक्नेलाई पनि यसको नतिजा देखाईदिए साँच्चै नै एउटा राम्रो इतिहास बन्ने थियो । हेर्दै जाउष समयलाई पर्खौ कसरी यो देशको नयाँ इतिहासको कालखण्ड अगाडी बढ्दै जानेछ । श्री पशुपतिनाथले हामी सबैको कल्याण गरुन् । जय लोकतन्त्र ।

एकदम रिस उठ्छ यार बिद्यानाश्

2006-11-08T00:21:00.001+05:45

ब्लग मित्र अजय ढकालजी ले उहाँहो ब्लग Ajaya Dhakal : Simple & Clear !!! मा राख्नुभएको थियो (ईराकी सद्दामलाई फाँसी तर नेपाली सद्दामलाई के )भनेर हुनत त्यत्रो समय इराक र अमेरिकाको युद्ध चल्दा पनि उनी आफ्नो भेष बदलेर हिँड्ने भएकोले कसैले पनि सद्दाम यही हुन भनेर चिन्न गार्हो पथ्र्यो रे । तर पाप धुरीबाट कराउँछ भने जस्तै उनलाई आफ्नै श्रीमतीले समाउन सहयोग गरेर उनी पक्राउ परेका रे । त्यो स्वास्नी भनाउँदी पनि कस्ती नकचरी नि आफ्नो पोईलाई नै पक्राउ खुवाउने । तबैतारे, खराब काम गर्ने आफ्नो न अर्को साजायँ त सबैलाई बराबर हुनु पर्यो नि भनेर देखाउन भएपनि उनले उदाहरणीय काम गरेकी होलिन । तर हाम्रा नेपालका सद्दामलाई बोल्ने आँट त कसको हुनु र । उच्च ओहदामा उनकै भाई छोरा ज्वाँई साला जेठान केही नभए फरियाको नातो लगाएर भए पनि आफ्नैलाई राख्ने चलन छ । त्यसमा हाम्रा माईला दाईको कुरा गरेर के साध्य कहिले नेपाल नदेखे झै गरि नेपालको चार चौरास ठिक छ ठिक छ भन्दै आफ्नो अर्थहीन देश डुबाउने नेपाल यात्र बिताईहाले । सरकार मेरो परिवारलाई यस्तो आपत पर्यो खान लाउन पाईन भनेर सारका सारा जनताहरु उनका सामु पर्दा म अघाएको छँदैछु चाहे खाउ चाहे नखाउ भनेर ढ्याउ गर्दै हिँडिरहे । मेरो छोरो मर्यो ज्वाँईलाई मारे छोरी अपहरणमा परि भन्दा हाँस्दै माईलादाई ले भनेथे यस्तो सिम्पल कुरा पनि मसँग गर्ने हो । आफ्नै छोरालाई त तह लागाउन नसकेर डिस्को र भट्टीमा छुरा हान्दै हिँड्छ भने मैले सबैलाई कहाँ सम्हाल्न सक्नु । फेरी नेपालमा साराका सारा गाउँ बगाउने गरि बाढी आयो सबै परिवारको बिल्लीबाठ भयो सबैलाई जंगलका पाल टाँगेर थुपारियो तर उनीहरुको वास्ता कसले गर्ने ठेउके माइलो देश िसंगै शासन गर्दा त नपुगेर ४० हजार रोपनी भन्दा बढी डुकु जग्गा आफै कुम्ल्याउन आफ्नो नाममै दर्ता गराउन सक्ने कहाँसम्मका मस्सुर होलान् । घरको मुली बाटो हगुवा भने जस्तो गरी काम गर्नेहरुका सामु अरुले त भुत्रो पाउनु घर जग्गा ।
फेरी यो गरीब देशमा नै महँगा रोगहरुले आँखा गाडेको देख्दा पो सार्है रन्का छुटेर आउँछ भन्या । यही देशका मानिसलाई लाग्नुपर्ने एड्स यही देशमा आउनु पर्ने बाढी वास्तवमै भन्नु पर्ने हो भने केही समय अघि गएको बाढी ती बेसाहारा दुःखीहरुका लागि सुनामी भन्दा के कमी भयो र । यसो आँखामा छारो हाले जस्तो गरेर देश खोक्रो पार्ने डुगुरे मुसाहरु काठमाण्डौ छिरिहाले । उता पिडीतलाई केही न केही यो तन्त्र न उ तन्त्र जसले जे नाम दिए पनि मनपरीतन्त्र कहिले सकिएको होईन । बालुवाटामा बार्ता नामको कहिले पनि नटुिगंने जाल बुन्न लागिपरिरहेका हरु यस्तै कबिता पढिरेका छन् ।

म बालुवाटारमा भाषण गरिरहुँला
तिमी अर्कोटारमा शासन गरिरहनु
म सबैका दाँत हल्लिने खानेकुरा मुखमा हालिदिन्छु
तिमी सनासो लिएर बस्नु
अनि आफ्नो अक्लिक अलि लडाउनु
किनकी अब यीनिहरु जम्मैका
सबका सब दाँतहरु झिक्नु छ
प्रजातन्त्र छँदा बार्ह बर्ष त्यसै बित्यो
सबै मिली खाईयो अघाईयो सबलाई रुवाईयो
अब देश खोक्रो भईसक्यो बाँकी केही छैन
जनताका सामु अब यस्तो गर्दैनौँ भनेर
माफी माग्नु सिवाय अर्को उपाय देखिँदैन
तर तिमी अझै नडराउ
भरखर देशमा लोकतन्त्र भन्ने अर्को
सुत्र फेला परेको छ
यसलाई पनि जोड घटाउ गुणा भाग गर्न सकिन्छ
यसमा पनि केही न केही हुन्छ
अँ तिमी पनि कहिलेकाँही ठिक कुरा गर्छाै यार
केही मान्छे त मरेका हुन यो सुत्र पत्ता लगाउन
यीनलाई हामीले बिसे्रका छैनोँ बरु सम्झना आउन
छाडेको हो यीनीहरुको
गर्नु त छँदैछ केही तर पहिले आफु सोचौँ
जेहोस् बुन्दै जाउँ पासो
कतिलाई बान्नु पर्ने कतिलाई हान्नु पर्ने
म प्रतिपादन गरौँला त्यसको काईदा
…………………॥
……………………।

यो भन्दा बढी के भन्ने खै । मेरो यो गिदी भरिएको दिमागले यो भन्दा बढी उनीहरुले के के पढे सम्झनै सकेन । अरु सद्दामहरुको नाम लेखेर र त के पत्ता उनीहरुले उनीहरुका कुनै काम राम्रा माननीय भए पो राम्र नराम्रा भनेर सुची बनाउनु । मलाई यीनीहरुको नाम सुन्दा पनि एकदम रिस उठ्छ यार बिद्यानाश् । जेहोस् नेपाली जनता सबैले चिनेका यी सद्दामहरुलाई पार लगाउन पाए अवश्य पनि ती मृत आत्माहरुले शान्ति पाउनेछन् ।

Nepalko Nangopana

2006-11-07T03:11:00.000+05:45

In the Western world, we have been repeated bombarded with the information that Nepal does no have any freedoms, especially not that of press, etc. One such sites advocating this information is (http://www.nepalresearch.org), but I am quite astonished to find virtually naked photographs of so-called model, Pooja Lama, put online at this address (http://www.kantipuronline.com/modelwatch.php ). How are we supposed to understand the current circumstances in the country? I am wondering about the level of freedom (of obscene) that prevails in Nepal, while scores of Nepalese are dying everyday in the violence and hunger. Does Nepal’s Women’s association agree to give such image of Nepalese sisters to the world? What would be the fate of millions of girls/women if such nudity, in the name of freedom, is allowed to spread uncontrollably?

Text by: BR Giri

खै के भन्नु

2006-11-05T22:53:00.000+05:45

खै के भन्नु कसरी पो बस्छौ होला
बिरानो मुलुकमा अरुको देशमा
नबुझिने भाषा र नसुहाउने शैली हेरी
अनि आफै भित्रको त्यो हृदय
कोमलातालाई कसरी बिसर्िएको हौला
गाउँ घर उकाली ओरालीको याद
सँगैको बरपीपलको चौतारीको हावा
स्वच्छन्द मुस्कान छरेर मुस्कुराउने
ती निर्दोष बालापनका साथी सँगी
साथै भरखर उमेरले प्रेमको अर्थ
बुझ्ने बेला भेट भएकी सानीलाई
उसलाई मायाँजालमा पार्न बोलेका
ती क्षणिक बाचाहरु
तिमी यस्ती राम्री उस्ती हिस्सी परेकी
तिम्रो यो राम्रो त्यो राम्रो अनि बोली त……
आखिर जे भनेपनि
जति बाचा गरेपनि
बिसर्िहाल्यौ त तिमीले
आज पनि आफ्नो यौवनावस्थाको वास्ता नगरी
तिम्रो झुठो बाचा सम्झी बसिरहेछिन् सानी
साँच्चै तिमीलाई त पत्र लेख्ने फुस्रद समेत हुँदैन रे
कुन्नी के हो कम्प्यूटरको जमानामा छौ रे
त्यसैसँग खान्छौ खेल्छौ र सुत्छौ रे पनि
एक दिन तिमीले बुझाएको भए
ती अवोध तिम्री मायालुलाई
तिनले पनि बुझ्ििथन् कि कम्प्यूटरको भाषा
जेहोस उनी त कुटो कोदालो र हँसियामा
आफ्ना औँलाहरु खियाउँदैछिन्
तिमीसँगै जीवन बिताउने कल्पनाको महल बनाई
आफ्नै यौवनलाई सिँगारेर बसिरहेकी छिन्
तर तिमी भने आफ्नै बाआमालाई पनि नसम्झी
एक्काईस्ााँै शताब्दीको महापुरुष कहलिन्छौ रे
अनि त्यही गाउँले जीवन सम्झी
मुख बांगो पार्दै ए त्यस्तो पनि गाउँ हुन्छ र
भन्दै अश्लील हाँसो हाँस्न खोज्छौ रे
त्यसैले म भन्छु
एक पटक सुँघि हेर त तिम्रा हातहरु
जहाँ गाउँले माटोको सुवास आईरहेछ
एक पटक बन्द गर त तिम्रा आँखाहरु
कसरी गाउँको श्रब्य दृष्य देख्ने छौ
छामी हेर त तिम्रो छाती
देश प्रति कति गौरवान्वित छौ
बस्
यदि तिम्रो स्मृतिपटलमा सबैकुरा याद आएको भए
ढिलै भए पनि देशलाई माया ममता गर्छौ भन्ने बुझिन्छ
साथै अबश्य पनि ती प्रेम वियोगमा
तड्पीरहेकी तिम्री नवयौवना पि्रयसीलाई
प्रेमको माला पहिर्याउने छौ
कारण
तिमीमा नेपालीपन नेपालीमनको आवास आएको छ
आफ्ना पिता पुर्खाले श्रृजना गरेका
ती अलौकिक वस्तुहरुमा तिम्रो पिन
हाम्रो जस्तै जीम्मेवारी छ
त्यसैले आउ फर्केर स्वदेशमा
यसमै मुठी रोपी मुरी फलाऔँ

तस्करलाई प्रोत्साहन गैँडालाई सास्ती

2006-11-04T01:09:00.001+05:45

नेपालमा जुन तन्त्र आए पनि चोरी डकैती लुटपाट भने कहिले पनि नसुधि्रने भयो । एउटा देशमा दुई सरकारले हालीमुहाली गर्दा पनि शान्ति र अमन चैन छैन बरु झन् झन देशको अवस्था नाजुक बन्दो छ । केही महिना अघिमात्र चितवनमा गैँडा प्रकरणमा केहीलाई सामएको जस्तो गरियो अनि बिभिन्न ढाकछोप गरि अपराधीलाई हौसला प्रदान गरी फेरी फेरी पनि यस्तै काम गरिरहनु है भनेर आर्शिवाद सहित स-सम्मान रिहा गरिएको नतिजा अहिले फेरी बिश्वमै दुर्लभ मानिएका गैँडाहरु मार्नेहरु सकि्रए भईरहेका रहेछन् । १६ महिनामा २४ गैँडाहरु मारिनु सामान्य कुरा होईन । माथिको तस्बीर हेर्नुस (साभारः इनेपाल न्यूज) जसमा आक्रमणकारीहरुको असफल प्रयासबाट बाँच्न सफल एउटा गैँडा देख्न सक्नुहुन्छ । लोकतन्त्रले दिएको खुशीयालीको पिडा यी अभागी गैँडाहरुको खप्परमा बजि्रएको देखिन्छ । हामी नेपालीहरु किन बुझ्न सक्दैनौ कि दुर्लभ जीवको संरक्षण गर्नु हामी सबैको दायित्व भनौँ वा कर्तव्य हो । आंैलामा गन्न भ्याउने जीवहरुको संरक्षण गर्नुको सट्टा यसलाई मेटाउन खोज्ने तस्करहरुलाई झन् प्रोत्साहित गरि बिभिन्न बहानामा छोडिएको देखिन्छ । यस्ता अमानवीय घटनाहरुको श्रृखंला कहिले निर्मुल हुने हो त्यो हामी सबैको चासोको विषय बनेको छ ।

नेताको भाषण जनताको आशा…

2006-11-02T23:10:00.001+05:45

आज महिनौ भईसक्यो यो बार्ता बार्ता भनेर चिच्याईरहेको तर कहिले बालुवाटार कहिले िसंहदरबार गरेर पनि केही लछारपाटो लगाउन सकेका होइनन् । अझ अहिले त साना भन्दा साना कुरा गरेर यसै आशाको त्यान्द्रो पनि चुँडाउने हुन् कि भनेर डर पो लाग्छ । कैँयो मानिसको ज्यान गयो सयौँ चेलीको सिउँदो पुछियो हजारौँ आमाहरुका मुटुमा कहिले निको नहुने घाउ लाग्यो । अब त केही न केही परिवर्तन होला शान्तिको सास फेर्न पाईएला भनेर नेपाली जनताहरु काकाकुलले पानीको खोजी गरे जसरी नेपाली जनताहरु शान्तिको आशामा बसिरहेका छन् ।
नेताहरु बालुवाटारमा दुईघण्टा बार्ता भनाउँदो नानाभाँतीका रमिते कुराहरु गर्छन पत्रकारहरु जम्मा पार्छन । फेरी बार्ता सकिँदा नसकिँदै सबैलाई केही न केही उद्घाटन गर्नुपर्ने तातो न छारोको सम्बोधन गर्नुपर्ने भाषणमा पुग्न हतार हुन्छ । एक घण्टा अघि एउटै टेबलमा चिया खाएर र हात मिलाएर छुटिएका साथीहरु एक ले अर्काको कुरा काट्न थाल्छन् ।
भरखरै बिबिसी नेपाली सेवा सुन्दा मलाई एउटा अचम्म लागेको कुरा के हो भने ११ जना प्रहरीहरुले बिराटनगरमा माओवादीका नाममा लुटपाट गर्ने प्रयास गरेकोले उनीहरुलाई निलम्बन गरियो रे । त्यसैगरी माओवादीले सोधपुछ गर्ने निहुँमा उपत्यकामा मात्र ७ ठाउँमा सम्पर्क कार्यालय खोली आफ्नो कारबाही (कतिलाई त कारबाही पनि भईसकेछ) सुरु गर्ने गरेको छ भन्ने कुरा पनि प्रकासमा आएको रहेछ । साँच्चै नै नेपालमा जति प्रजातन्त्र कुन देशमा होला र जसलाई जहाँ र जे गर्न मन लाग्यो तुरुन्त गरिहाल्न सक्ने वातवरण भएको छ । जतिबेला मनलाग्छ चोरी बलत्कारी कुटपिट हत्या अपहरण गर्न पाउने अनि आफ्नो इच्छा अनुरुप कारबाही गर्न सक्नु नै प्रजातन्त्रको परिभाषा होला । नेताहरु कहिले पनि भाणण गर्न छाड्ने होइननु जनताहरु आशा गर्न छाड्ने होईन । अझै कति समय यी सोझा र निमुखा नेपालीहरु भयमुक्त वातावरणमा बाँच्न पाउने आशा र शान्ति वार्ताको सफलताको लागि पर्खनुपर्ने हो………………।

गजल

2006-11-01T23:14:00.000+05:45

छोयो भने

छोयो भने बात लाग्छ तिमीलाई छुनु किन
मलाई छोडी टाढा गयौ तिमी सम्झी रुनु किन
मेरो सामु नहुँदामा खुसी हुँदी रैछौ तिमी
तिमी एक्लै बाँच्छौ भने तिम्रो साथी हुनु किन
बेदना र पीर मात्रै लेख्या रैछ जीन्दगीमा
यस्ता प्यारा चिज पनि आँसु बगाई धुनु किन
रेटे पनि मेरो मुटु हाँसी खुसी छौ रे तिमी
छोडिजाने निष्ठूरीको हालखबर सुनुँ किन
अरुलाई दिनु तिमीले मायाँ जति सबै
निर्मोहीको मायाँजाल अब मैले बुनु किन

फूल जस्तै

फूल जस्तै सोच्थें तिमीलाई तर काँडा भयौ तिमी
मायाँ मैले गर्दै थिएँ तर साँडा भयौ तिमी
सबै भन्दा राम्री लाग्थ्यो त्यसैले त सम्झाउँथे
राम्री छौ के भनेको थें तर छाडा भयौ तिमी
रोग मेरो निको हुन्थ्यो तिमी आउँदा मेरो सामु
यसो उसो भन्दा भन्दै तर झाडा भयौ तिमी
मेरा आँखा वरिपरी बसाउँ जस्तो लग्थ्यो तिमीलाई
हेरी बसें तिमै बाटो तर टाढा भयौ तिमी

नमस्कार,

2006-10-31T05:43:00.000+05:45

जीन्दगीका आरोह अवरोहमा कैयन यस्ता पलहरु पनि हुन्छन जुन निश्चय पनि एक्लै पार गर्न कठीन छ । यही एक्लोपनको महशुसले गर्दा आज यो सहयात्रा भन्ने ब्लग मार्फत यहाँहरुसँग यात्र गर्न मन लाग्यो । अवश्य पनि यहाँहरुको साथ पाएमा मात्र यो यात्रा अगाडी बढाउन जरुर सजिलो हुनेछ । त्यसैले यहाँहरु जो कोहीले पनि यस ब्लगमा प्रवेश गर्नुभयो भने यहाँहरुको सहयात्री बन्न रुचाउने एउटा सच्चा साथी सम्झी आफ्ना मनका भावनाहरु निर्धक्क लेखिपठाउनुहुन हार्दिक अनुरोध गर्दछु ।

नेपाली गीतहरु

2006-10-30T03:45:00.000+05:45

यति धेरै
यति धेरै भिडमा पनि आफ्नो भन्ने कोही छैन
पि्रयसीको याद केवल तर मिठो साथ छैन ।

सुन्थ्यो जसले मेरो कथा उही देखि टाढा आँए
हृदयको चोट निको हुन्थ्यो उसको साथ पाए
बरको साथ पीपल भए चौतारीको शोभा बेग्लै
कसरी पो हिँड्नु यहाँ जीन्दगीको यात्रा एक्लै

एक्लो यात्रा कठीन रैछ बल्ल आज थाहा भयो
हिड्न खोज्दा बाटो पनि कता कता हराईदियो
क्षितिज देख्दा उराठ लाग्छ हेर्न छोडिसकें मैले
सोचाई छ मात्र एउटै मिलन हाम्रो होला कैले